لدیپاسویر/سوفوسبوویر

لدیپاسویر/سوفوسبوویر یک فرآوردهٔ خوراکی از داروهای ضدویروس مستقیم‌اثر و شامل لدیپاسویر و سوفوسبوویر است. لدیپاسویر یکی از پروتئین‌های ضروری ویروس و سوفوسبوویر آنزیم تکثیر مادهٔ ژنتیکی ویروس را مهار می‌کنند؛ در نتیجه مقدار ویروس هپاتیت سی در خون کاهش می‌یابد. این دارو برای برخی ژنوتیپ‌های هپاتیت سی، با یا بدون سیروز جبران‌شده، استفاده می‌شود و در شرایط پیچیده ممکن است همراه داروی دیگری تجویز شود. انتخاب مدت درمان و نیاز به داروی همراه به ژنوتیپ، سابقهٔ درمان و وضعیت کبد بستگی دارد.

قرص را دقیقاً طبق نسخه، هر روز در زمان تقریباً ثابتی و با یا بدون غذا مصرف کنید و آن را کامل ببلعید. مقدار و طول دوره برای همه یکسان نیست؛ بنابراین حتی با بهتر شدن حال یا نتیجهٔ آزمایش، درمان را خودسرانه قطع نکنید و نوبت‌ها را جا نیندازید، چون احتمال شکست درمان و مقاوم شدن ویروس بیشتر می‌شود. اگر یک نوبت را فراموش کردید یا دارو را استفراغ کردید، برای تصمیم دربارهٔ نوبت بعد از دستور بروشور همان فرآورده یا راهنمایی داروساز استفاده کنید و مقدار اضافی را خودسرانه نخورید. زمان مصرف داروهای معده و آنتی‌اسیدها را نیز با داروساز هماهنگ کنید.

مهم‌ترین تداخل، آمیودارون است که می‌تواند ضربان قلب را به‌شدت کند کند و معمولاً نباید همراه این دارو مصرف شود؛ در صورت اجبار، پایش قلبی لازم است. داروهایی مانند ریفامپین، ریفابوتین، ریفاپنتین، کاربامازپین، فنی‌توئین، فنوباربیتال، اکس‌کاربازپین و گیاه علف چای می‌توانند اثر درمان را کم کنند. آنتی‌اسیدهای آلومینیوم یا منیزیم و برخی داروهای کاهش اسید معده جذب لدیپاسویر را کاهش می‌دهند و باید زمان‌بندی آن‌ها جداگانه تنظیم شود. دیگوکسین، وارفارین، بعضی داروهای چربی خون مانند رزوواستاتین و آتورواستاتین، و برخی درمان‌های ویروس نقص ایمنی انسانی، به‌ویژه داروهای حاوی تنوفوویر، ممکن است به پایش یا تغییر برنامه نیاز داشته باشند. الکل آسیب کبدی را بیشتر می‌کند و در طول درمان بهتر است مصرف نشود؛ فهرست کامل داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید.