آباکاویر

آباکاویر یک آنالوگِ نوکلئوزیدی از خانوادهٔ داروهای مهارکنندهٔ آنزیمِ ترانس‌کریپتاز معکوس است. این دارو با مداخله در آنزیمی که ویروسِ نقصِ ایمنیِ انسانی (اچ‌آی‌وی) برای ساختِ نسخه‌های تازه از خود به آن نیاز دارد، از تکثیرِ ویروس در بدن جلوگیری می‌کند. آباکاویر هرگز به‌تنهایی تجویز نمی‌شود و همواره در قالبِ یک رژیمِ درمانیِ ترکیبی، همراه با دو یا چند داروی ضدرتروویروسیِ دیگر، مصرف می‌شود. هدفِ اصلیِ این درمان، پایین نگه‌داشتنِ بارِ ویروسی در خون، حفظِ عملکردِ سیستمِ ایمنی و پیش‌گیری از پیشرفتِ بیماری در درازمدت است.

آباکاویر را می‌توان همراه با غذا یا بدونِ آن مصرف کرد؛ نکتهٔ مهم‌تر، مصرفِ منظم و در ساعت‌هایی تقریباً ثابت از شبانه‌روز است، زیرا اثربخشیِ درمانِ اچ‌آی‌وی به پایبندیِ دقیق به برنامهٔ دارویی وابسته است. تعدادِ نوبت‌های مصرف و مقدارِ دقیقِ دارو را فقط پزشک بر اساسِ نسخه تعیین می‌کند و نباید بدونِ مشورتِ او تغییر کند. اگر مصرفِ آباکاویر به هر دلیل برای چند روز یا بیشتر قطع شود، پیش از شروعِ دوبارهٔ آن حتماً باید با پزشک هماهنگ کرد؛ زیرا از سرگیریِ ناگهانیِ این دارو پس از یک وقفه، در برخی افراد می‌تواند با واکنشی مشابهِ واکنشِ حساسیتیِ داروییِ آن همراه باشد و نباید خودسرانه انجام شود.

آباکاویر بیشتر از مسیرِ متابولیکیِ متفاوتی نسبت به بسیاری از داروهای ضدرتروویروسیِ دیگر در کبد تجزیه می‌شود، اما مصرفِ الکل می‌تواند غلظتِ آن را در خون بالا ببرد؛ به همین دلیل بهتر است میزانِ مصرفِ الکل در دورانِ درمان را با پزشک در میان بگذارید. این دارو همچنین ممکن است سطحِ خونیِ متادون را در برخی بیماران اندکی کاهش دهد و نیاز به بازبینیِ دوزِ متادون پیش بیاید. از مصرفِ هم‌زمانِ چند داروی حاویِ آباکاویر باید خودداری کرد تا از دوزِ مضاعف پیشگیری شود. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا هرگونه تداخلِ احتمالیِ دیگر هم بررسی شود.