بتامتازون

بتامتازون یک گلوکوکورتیکوئید قوی از گروه کورتیکواستروئیدهای سیستمیک و ردهٔ هورمون‌های سیستمیک است. با اثر بر گیرنده‌های گلوکوکورتیکوئیدی، التهاب و بخشی از فعالیت سیستم ایمنی را کاهش می‌دهد. بنابراین در بیماری‌های التهابی، آلرژیک و خودایمنی و بعضی وضعیت‌های حاد کاربرد دارد. قرص، محلول تزریقی و نوع تزریقی آهسته‌رهش از شکل‌های آن هستند و مسیر تزریق و مدت اثرشان یکسان نیست.

مقدار و مدت مصرف بر اساس بیماری و پاسخ بدن تعیین می‌شود و نباید خودسرانه تغییر کند. قرص را در زمان ثابت مصرف کنید؛ در بسیاری از رژیم‌های روزانه، مصرف صبحگاهی به کاهش بی‌خوابی کمک می‌کند، اما زمان نسخه مقدم است. اگر قرص از نوع محلول است، طبق بروشور در آب حل و بلافاصله مصرف شود؛ مصرف همراه غذا یا پس از غذا می‌تواند ناراحتی معده را کمتر کند. آمپول باید توسط پزشک یا پرستار و با توجه به نوع فرآورده تزریق شود؛ آمپول آهسته‌رهش با محلول تزریقی معمولی قابل‌جایگزینی نیست و نوع آهسته‌رهش نباید داخل رگ تزریق شود. در مصرف طولانی یا دوره‌های تکراری، قطع ناگهانی ممنوع است و کاهش تدریجی فقط طبق برنامهٔ پزشک انجام می‌شود.

داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن، دیکلوفناک، ناپروکسن و آسپرین می‌توانند خطر زخم و خونریزی معده را بیشتر کنند. اثر انسولین و داروهای پایین‌آورندهٔ قند و فشارخون ممکن است کم شود؛ ادرارآورها، آمفوتریسین ب و دیگوکسین نیز می‌توانند خطر کاهش پتاسیم را افزایش دهند. ریفامپین، ریفابوتین، کاربامازپین، فنی‌توئین و فنوباربیتال ممکن است اثر بتامتازون را کم کنند، در حالی که ریتوناویر، کوبیسیستات و برخی داروهای ضدقارچ می‌توانند عوارض کورتونی را افزایش دهند. اثر وارفارین ممکن است تغییر کند، آنتی‌بیوتیک‌های کینولونی خطر آسیب تاندون را بیشتر می‌کنند و واکسن‌های زنده در مقدارهای سرکوبگر ایمنی مناسب نیستند. غذا تداخل مستقیم مهمی ندارد، اما غذای پرنمک و مصرف زیاد الکل می‌تواند پف، فشارخون یا ناراحتی معده را بدتر کند. فهرست کامل داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید.