آملودیپین/والسارتان

آملودیپین/والسارتان دارویی ترکیبی از دو کاهندهٔ فشار خون است و در گروه داروهای قلب و عروق قرار می‌گیرد. آملودیپین با کاهش ورود کلسیم به عضلات دیوارهٔ رگ، رگ‌های شریانی را شل می‌کند و والسارتان با مسدودکردن اثر آنژیوتانسین دو، تنگی رگ و نگه‌داشتن نمک و آب را کاهش می‌دهد. اثر این دو جزء مکمل یکدیگر است و کاربرد اصلی ترکیب، کنترل فشار خون بالاست.

این قرص را دقیقاً طبق نسخه، با آب و در زمان تقریباً ثابتی از روز مصرف کنید. می‌توان آن را با یا بدون غذا خورد، اما بهتر است روش مصرف روزانه ثابت بماند. قدرت‌های مختلف جایگزین یکدیگر نیستند و قرص معمولاً باید کامل بلعیده شود، مگر بروشور همان فرآورده دستور دیگری داده باشد. اگر یک نوبت فراموش شد، برای جبران دو برابر نخورید و از بروشور یا داروساز راهنمایی بگیرید. بهترشدن فشار خون به معنی رفع بیماری نیست؛ قطع یا تغییر خودسرانه ممکن است فشار را دوباره بالا ببرد. در استفراغ یا اسهال شدید و کم‌آبی، احتمال افت فشار و آسیب کلیه بیشتر می‌شود.

فهرست کامل داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید. مصرف هم‌زمان با داروهای مشابهِ والسارتان مانند لوزارتان، داروهای مهارکنندهٔ آنزیم مبدل آنژیوتانسین مانند انالاپریل یا لیزینوپریل، و آلیسکیرن می‌تواند افت فشار، افزایش پتاسیم و آسیب کلیه را بیشتر کند؛ در افراد دیابتی، آلیسکیرن نباید همراه این ترکیب مصرف شود. مکمل پتاسیم، نمک‌های رژیمیِ حاوی پتاسیم و داروهای ادرارآورِ نگه‌دارندهٔ پتاسیم مانند اسپیرونولاکتون، تریامترن و آمیلوراید نیز نیازمند هماهنگی و گاهی آزمایش خون‌اند. ایبوپروفن، دیکلوفناک و ناپروکسن ممکن است اثر کاهندهٔ فشار را کم و خطر آسیب کلیه را زیاد کنند، به‌ویژه در کم‌آبی یا بیماری کلیه. لیتیم و برخی داروهای چربی خون مانند سیمواستاتین هم باید حتماً اعلام شوند؛ الکل می‌تواند سرگیجه و افت فشار را تشدید کند.