لیزینوپریل

لیزینوپریل یکی از داروهای گروه مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین است که در درمان فشار خون بالا و نارسایی قلبی کاربرد گسترده دارد. این دارو با مهار آنزیمی که مسئول ساخت مادهٔ تنگ‌کنندهٔ رگ به نام آنژیوتانسین ۲ است، باعث شل و گشادشدن رگ‌های خونی و در نتیجه کاهش فشار خون و کاهش بار کاری قلب می‌شود. برخلاف برخی داروهای هم‌رده، لیزینوپریل نیازی به فعال‌شدن در کبد ندارد و مستقیماً از کلیه‌ها دفع می‌شود؛ به همین دلیل در بیماران دارای اختلال عملکرد کبدی معمولاً گزینهٔ مناسبی است، هرچند در نارسایی کلیوی نیاز به تنظیم دوز دارد. هدف اصلی از مصرف آن، کنترل درازمدت فشار خون، پیشگیری از عوارض قلبی‌عروقی و حفاظت از عملکرد قلب و کلیه است.

لیزینوپریل معمولاً روزی یک‌بار و در ساعتی مشخص و ثابت مصرف می‌شود و می‌توان آن را همراه یا بدون غذا خورد. بهتر است قرص را با یک لیوان آب کامل قورت دهید. در شروع درمان، به‌ویژه اگر داروی ادرارآور هم مصرف می‌کنید، ممکن است در ساعات اول احساس سرگیجه یا سبکی سر کنید؛ بنابراین بهتر است اولین دوز را در حالت نشسته یا در زمانی که قصد رانندگی ندارید مصرف کنید. مقدار دقیق دارو و مدت درمان را فقط پزشک تعیین می‌کند و نباید بدون هماهنگی با او مصرف را قطع کنید یا دوز را تغییر دهید، چون به‌ویژه در نارسایی قلبی، قطع ناگهانی می‌تواند وضعیت را بدتر کند. مصرف منظم و پایبندی به برنامهٔ دارویی، کلید اثربخشی این دارو است.

لیزینوپریل با چند گروه دارویی تداخل مهمی دارد. مصرف هم‌زمان با مکمل‌های پتاسیم، جایگزین‌های نمک حاوی پتاسیم یا داروهای ادرارآور نگه‌دارندهٔ پتاسیم می‌تواند خطر افزایش پتاسیم خون را بالا ببرد. مصرف هم‌زمان با داروهای ضدالتهابی غیراستروییدی (NSAID) مانند ایبوپروفن نیز ممکن است اثر کاهندهٔ فشار خون را کم کند و فشار بیشتری به کلیه‌ها وارد کند. ترکیب با داروهای گروه ARB یا آلیسکایرن معمولاً توصیه نمی‌شود، چون خطر افت فشار، اختلال کلیوی و افزایش پتاسیم را بیشتر می‌کند. این دارو همچنین می‌تواند سطح خونی لیتیوم را بالا ببرد و الکل نیز اثر افت‌فشاری آن را تشدید می‌کند. به همین دلیل، فهرست کامل داروها، مکمل‌ها و گیاهان دارویی‌ای که مصرف می‌کنید را حتماً به پزشک و داروساز خود بگویید.