والسارتان

والسارتان (Valsartan) دارویی از دستهٔ مسدودکننده‌های گیرندهٔ آنژیوتانسین II (Angiotensin II Receptor Blocker) است. این دارو در گروهِ درمانیِ قلب و عروق جای می‌گیرد و با مسدودکردنِ گیرندهٔ آنژیوتانسین II در دیوارهٔ رگ‌ها، از تنگ‌شدنِ رگ‌ها و بالارفتنِ فشار خون جلوگیری می‌کند. نتیجهٔ این اثر، شل‌شدنِ رگ‌های خونی و پایین‌آمدنِ فشار خون است. هدفِ اصلیِ مصرفِ والسارتان، کنترلِ بلندمدتِ فشار خون بالا و کاهشِ فشارِ واردشده بر قلب در نارساییِ قلبی یا پس از سکتهٔ قلبی است.

والسارتان را می‌توان با غذا یا بدونِ غذا مصرف کرد، اما بهتر است هر روز در یک زمانِ مشخص (مثلاً هر روز صبح) مصرف شود تا اثرِ دارو در بدن یکنواخت بماند؛ قرص یا کپسول را با یک لیوان آب کامل میل کنید. مقدار مصرف و فاصلهٔ دقیقِ نوبت‌ها را فقط پزشک بر اساسِ شرایطِ شما تعیین می‌کند و نباید بدونِ نظرِ او تغییر کند. مصرفِ منظم و بدونِ فراموشی اهمیتِ زیادی دارد، چون فشار خون بالا معمولاً بدونِ علامت است؛ قطعِ ناگهانیِ دارو نیز می‌تواند به بازگشتِ افزایشِ فشار خون یا وخیم‌ترشدنِ نارساییِ قلبی بینجامد، پس حتی اگر حالِ خوبی دارید، بدونِ مشورت با پزشک مصرفِ آن را قطع نکنید.

والسارتان با چند گروه دارویی تداخلِ مهم دارد که پزشک یا داروساز باید پیش از شروعِ درمان از مصرفِ آن‌ها آگاه باشد. مصرفِ همزمان با مکمل‌های پتاسیم، جایگزین‌های نمکیِ حاویِ پتاسیم، یا دیورتیک‌های نگه‌دارندهٔ پتاسیم می‌تواند سطحِ پتاسیمِ خون را بیش‌ازحد بالا ببرد. ترکیب با مهارکننده‌های آنزیمِ مبدلِ آنژیوتانسین (مانندِ کاپتوپریل یا انالاپریل) یا با آلیسکایرن، به‌ویژه در افرادِ دیابتی یا دارایِ مشکلِ کلیوی، خطرِ افتِ فشارِ خون، اختلالِ عملکردِ کلیه و بالارفتنِ پتاسیم را افزایش می‌دهد و معمولاً توصیه نمی‌شود. داروهای ضدِالتهابِ غیراستروئیدی مانندِ ایبوپروفن هم ممکن است اثرِ کاهشِ فشارِ والسارتان را کم کنند و فشار روی کلیه را بیشتر کنند؛ لیتیوم نیز ممکن است در صورتِ مصرفِ همزمان در بدن تجمع پیدا کند. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ داروییِ مصرفی‌تان را به پزشک و داروساز بگویید.