کاپتوپریل

کاپتوپریل یکی از قدیمی‌ترین داروهای گروه مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین در حوزهٔ قلب و عروق است. این دارو با مسدودکردن آنزیمی که آنژیوتانسین یک را به آنژیوتانسین دو، یعنی ماده‌ای تنگ‌کنندهٔ قوی عروق، تبدیل می‌کند، باعث شل‌شدن رگ‌های خونی و کاهش فشار خون می‌شود. این اثر، بار کاری قلب را نیز کم می‌کند و به همین دلیل در نارسایی قلبی هم مفید است. کاپتوپریل نسبت به بسیاری از داروهای هم‌رده اثر کوتاه‌تری دارد و به همین دلیل معمولاً چند بار در روز مصرف می‌شود. هدف اصلی از این درمان، کنترل پایدار فشار خون و پیشگیری از عوارض قلبی و کلیوی در درازمدت است.

یکی از ویژگی‌های خاص کاپتوپریل نسبت به بسیاری از داروهای هم‌رده این است که غذا جذب آن را کم می‌کند؛ به همین دلیل معمولاً توصیه می‌شود آن را با معدهٔ خالی، حدود یک ساعت پیش از غذا مصرف کنید، مگر پزشک دستور دیگری داده باشد. سعی کنید هر روز در ساعت‌های ثابت و به تعداد نوبت‌هایی که پزشک برایتان مشخص کرده مصرف کنید تا اثر دارو یکنواخت بماند. حتی اگر فشار خونتان طبیعی شد یا حالتان بهتر شد، بدون هماهنگی با پزشک مصرف آن را قطع نکنید، چون قطع ناگهانی می‌تواند وضعیت فشار خون یا قلب را دوباره بدتر کند. مقدار دقیق دارو و تعداد دفعات مصرف را فقط پزشک یا داروساز، متناسب با شرایط شما، تعیین می‌کند.

کاپتوپریل می‌تواند با چند گروه دارویی تداخل مهم داشته باشد. مصرف هم‌زمان با ادرارآورهای نگه‌دارندهٔ پتاسیم، مکمل‌های پتاسیم یا جایگزین‌های نمکِ حاوی پتاسیم، خطر بالارفتن پتاسیم خون را افزایش می‌دهد. داروهای ضدالتهابیِ غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن ممکن است اثر پایین‌آورندهٔ فشار خون این دارو را کم کنند و فشار وارده به کلیه‌ها را بیشتر کنند. مصرف هم‌زمان با لیتیوم می‌تواند سطح خونی لیتیوم را بالا ببرد و خطر مسمومیت با آن را افزایش دهد. سایر داروهای پایین‌آورندهٔ فشار خون و حتی الکل نیز می‌توانند افت فشار خون را تشدید کنند. به همین دلیل، فهرست کاملِ داروها و مکمل‌های خود را به پزشک و داروساز بگویید.