تیمولول

تیمولول یک بتابلوکرِ غیرانتخابی است که به‌صورت قطرهٔ چشمی برای کنترل گلوکوم و فشار بالای داخل چشم به‌کار می‌رود. این دارو با مهار گیرنده‌های بتا در بدنهٔ مژگانیِ چشم، تولید مایع زلالیهٔ چشم را کم می‌کند و از این راه فشار داخل‌چشمی را پایین می‌آورد. برخلاف برخی داروهای دیگر گلوکوم، تیمولول اثر چندانی بر اندازهٔ مردمک یا توان تطابق چشم ندارد. هدف اصلی درمان، پیشگیری از آسیب پیش‌رونده به عصب بینایی و حفظ میدان دید بیمار در درازمدت است.

این قطره طبق نسخهٔ پزشک، معمولاً یک تا دو بار در روز در چشم یا چشمانِ آسیب‌دیده چکانده می‌شود؛ دفعات و فاصلهٔ دقیق مصرف را پزشک تعیین می‌کند. پیش از چکاندن دارو دست‌هایتان را بشویید و نوکِ قطره‌چکان را به چشم یا هر سطح دیگری نزنید تا دارو آلوده نشود. بلافاصله پس از چکاندن، فشار ملایم و کوتاه به گوشهٔ داخلیِ چشم، کنار بینی، می‌تواند از ورود دارو به مجرای اشکی و جذب آن در بدن بکاهد. اگر از چند قطرهٔ چشمی دیگر هم استفاده می‌کنید، بین چکاندن هرکدام چند دقیقه فاصله بگذارید. لنزهای تماسی نرم را پیش از چکاندن دربیاورید و طبق توصیهٔ داروساز، پس از مدتی دوباره بگذارید. چون گلوکوم بیماری خاموش و پیش‌رونده است، مصرف را بدون هماهنگی با پزشک قطع نکنید، حتی اگر چشم هیچ علامتی نداشته باشد.

تیمولول حتی در قالب قطرهٔ چشمی می‌تواند تا حدی وارد جریان خون شود؛ به همین دلیل با برخی داروهای قلبی مانند سایر بتابلوکرها (خوراکی یا چشمی) و برخی مسدودکننده‌های کانال کلسیم، به‌ویژه وراپامیل و دیلتیازم، تداخل دارد و خطر افت شدید ضربان قلب یا فشار خون را بالا می‌برد. مصرف هم‌زمان با انسولین یا داروهای خوراکی پایین‌آورندهٔ قندخون ممکن است نشانه‌های افت قندخون را پنهان کند. داروهایی مانند کلونیدین، دیگوکسین و برخی داروهای بیهوشی نیز می‌توانند با تیمولول اثر متقابل داشته باشند. فهرست کامل داروها، قطره‌های چشمی و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا از تداخل‌های احتمالی پیشگیری شود.