تیوگوانین

تیوگوانین یک داروی ضدسرطان از خانوادهٔ ضد‌متابولیت‌های پورینی است. پس از فعال‌شدن در سلول، مسیر ساخت و استفاده از مواد لازم برای تکثیر مادهٔ ژنتیکی را مختل می‌کند و به سلول‌های سریع‌تقسیم‌شوندهٔ لوسمی آسیب می‌زند. این دارو معمولاً بخشی از طرح درمانی ترکیبی برای لوسمی‌های حاد است، نه دارویی برای مصرف خودسرانه یا درمان همهٔ سرطان‌ها. استفادهٔ پیوسته و طولانی‌مدتِ نگهدارنده معمولاً توصیه نمی‌شود، زیرا خطر آسیب جدی کبدی را بالا می‌برد.

این قرص فقط در طرح درمانی متخصص خون و سرطان و با زمان‌بندی دقیقِ همان طرح مصرف می‌شود؛ مقدار و مدت درمان به نوع لوسمی و داروهای همراه بستگی دارد و ممکن است دوره‌ای باشد. قرص را با آب ببلعید و زمان مصرف را هر روز ثابت نگه دارید؛ چون غذا می‌تواند جذب را کاهش دهد، آن را طبق دستور فرآورده و معمولاً جدا از غذا مصرف کنید. قرص را خرد نکنید یا پودر آن را تنفس نکنید؛ اگر شکستن قرص لازم شد، شیوهٔ ایمن را از داروساز بپرسید. در صورت فراموشی نوبت یا استفراغ پس از مصرف، نوبت بعدی را دوبرابر نکنید و از تیم درمان دستور بگیرید. خودسرانه درمان را قطع، جابه‌جا یا طولانی نکنید؛ اثر سرکوب مغز استخوان ممکن است با تأخیر ظاهر شود.

تیوگوانین همراه سایر داروهای شیمی‌درمانی، پرتودرمانی یا داروهای سرکوب‌کنندهٔ مغز استخوان می‌تواند افت گلبول‌های خون، عفونت و خونریزی را بیشتر کند؛ داروهای آسیب‌رسان به کبد نیز خطر سمیت کبدی را بالا می‌برند. مزالازین، سولفاسالازین و اولسالازین ممکن است با مهار مسیر تجزیهٔ تیوپورین، سرکوب مغز استخوان را تشدید کنند. واکسن‌های زنده در زمان ضعف ایمنی می‌توانند خطر عفونت داشته باشند. آلوپورینول با تیوگوانین مانند مرکاپتوپورین و آزاتیوپرین رفتار نمی‌کند و معمولاً به‌تنهایی باعث کاهش خودکار مقدار تیوگوانین نمی‌شود، اما مصرف همزمان باید در طرح درمان ثبت و پایش شود. غذا می‌تواند جذب دارو را کاهش دهد و الکل فشار بیشتری بر کبد وارد کند؛ در طول درمان از الکل پرهیز کنید. فهرست کامل داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو.