تالیدوماید

تالیدوماید یک داروی خوراکی ضدسرطان و تعدیل‌کنندهٔ پاسخ ایمنی است. مکانیسم آن کاملاً روشن نیست، اما فعالیت پیام‌رسان‌های التهابی، برخی سلول‌های ایمنی و رشد رگ‌های خونی را تغییر می‌دهد. از آن بیشتر در بعضی برنامه‌های درمان میلوم متعدد و برای التهاب پوستی واکنش گره‌ای جذام استفاده می‌شود. به‌دلیل خطر بسیار شدید برای جنین، لختهٔ خون، خواب‌آلودگی و آسیب عصبی، مصرف آن به پایش دقیق پزشکی نیاز دارد.

تالیدوماید را دقیقاً طبق نسخه و در زمان ثابت مصرف کنید؛ کپسول یا قرص را با آب کامل ببلعید و آن را باز، خرد یا نجوید. در بسیاری از برنامه‌های درمانی، مصرف شبانه و با فاصله از غذا انتخاب می‌شود، اما زمان و فاصلهٔ مناسب به بیماری و فرآورده بستگی دارد و همان دستور نسخه یا بروشور ملاک است. تا زمانی که اثر دارو بر هوشیاری‌تان روشن نشده، رانندگی و کار با ابزار خطرناک انجام ندهید. اگر یک نوبت را فراموش کردید، مقدار بعدی را دو برابر نکنید و برای زمان نوبت بعدی از داروساز راهنمایی بگیرید. در درمان طولانی واکنش گره‌ای جذام، کاهش یا قطع دارو ممکن است نیازمند برنامهٔ تدریجی باشد؛ قطع خودسرانه، تغییر قدرت یا جابه‌جایی بین فرآورده‌ها ایمن نیست. در طول درمان ممکن است شمارش سلول‌های خون، علائم عصبی و در افراد مبتلا به اچ‌آی‌وی بار ویروسی پایش شود.

فهرست کامل داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید. الکل، داروهای خواب‌آور و آرام‌بخش، برخی مسکن‌های مخدر، بعضی آنتی‌هیستامین‌ها و داروهای ضدروان‌پریشی می‌توانند خواب‌آلودگی و افت هوشیاری را شدیدتر کنند. داروهای کندکنندهٔ ضربان مانند بتابلوکرها، برخی مسدودکننده‌های کانال کلسیم و دیگوکسین ممکن است ضربان قلب را بیش از حد آهسته کنند. داروهای آسیب‌رسان به اعصاب، مانند بورتزومیب، وین‌کریستین، بعضی داروهای شیمی‌درمانی، مترونیدازول، فنی‌توئین و آمیودارون، خطر گزگز و بی‌حسی را بیشتر می‌کنند. در میلوم متعدد، دگزامتازون، درمان‌های حاوی استروژن و داروهای محرک تولید گلبول قرمز می‌توانند خطر لخته را بالا ببرند؛ برخی داروهای ضدتشنج، ریفامپیسین و علف چای هم ممکن است اثر روش‌های هورمونی پیشگیری را کم کنند، بنابراین انتخاب و پایش روش پیشگیری باید با پزشک انجام شود.