آمیودارون

آمیودارون از گروهِ داروهای ضدآریتمیِ کلاسِ سه است که در دستهٔ داروهای قلب‌وعروق قرار می‌گیرد. این دارو با کند کردنِ برخی جریان‌های الکتریکیِ درونِ سلول‌های عضلهٔ قلب، از تکرارِ ضربان‌های نامنظم و سریع جلوگیری می‌کند و به بازگشتِ ریتمِ طبیعیِ قلب کمک می‌کند. برخلافِ بسیاری از داروهای مشابه، طیفِ اثرِ آمیودارون گسترده‌تر است و در آریتمی‌های شدید و مقاوم به درمان‌های دیگر نیز کاربرد دارد. فرمِ تزریقیِ آن مخصوصِ شرایطِ حاد و بحرانی است و معمولاً در اورژانس یا بخشِ مراقبت‌های ویژه و زیرِ نظرِ مستقیمِ پزشک تجویز می‌شود.

این شکلِ تزریقیِ آمیودارون را خودتان مصرف نمی‌کنید؛ پرستار یا پزشک آن را از طریقِ رگ، معمولاً ابتدا به‌صورتِ یک تزریقِ اولیه و سپس یک تزریقِ مداوم (سرم)، تجویز می‌کند و در همین حین ضربانِ قلب، فشارِ خون و ریتمِ قلبیِ شما پیوسته پایش می‌شود. برای تزریق‌های طولانی‌تر، پزشک ممکن است استفاده از یک رگِ مرکزی را ترجیح دهد تا خطرِ تحریکِ رگِ محیطی کمتر شود. سرعت و مدتِ تزریق را تیمِ درمان بر اساسِ وضعیتِ قلبیِ شما تنظیم می‌کند؛ بنابراین هرگز سرمِ در حالِ تزریق را خودسرانه تندتر، کندتر یا قطع نکنید. پس از کنترلِ اولیهٔ آریتمی، پزشک ممکن است درمان را به قرصِ خوراکیِ آمیودارون تغییر دهد؛ این تصمیم کاملاً به‌عهدهٔ پزشکِ معالج و بر اساسِ وضعیتِ شماست.

آمیودارون با داروهای متعددی تداخل دارد و می‌تواند اثرِ خودش یا داروهای دیگر را تغییر دهد. مصرفِ هم‌زمان با وارفارین می‌تواند اثرِ رقیق‌کنندگیِ خون را افزایش داده و خطرِ خون‌ریزی را بالا ببرد؛ با دیگوکسین می‌تواند سطحِ خونیِ آن را بالا ببرد؛ و با برخی استاتین‌ها خطرِ آسیبِ عضلانی را بیشتر می‌کند. هم‌زمانیِ آن با داروهایی که ریتمِ قلب را تحتِ‌تأثیر قرار می‌دهند (برخی آنتی‌بیوتیک‌ها، برخی داروهای روان‌پزشکی یا سایرِ ضدآریتمی‌ها)، و نیز با بتابلوکرها یا برخی مسدودکننده‌های کانالِ کلسیم، می‌تواند خطرِ کندیِ بیش‌ازحدِ ضربان یا آریتمیِ خطرناک را بالا ببرد. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید تا تداخل‌های احتمالی بررسی و پایش شود.