استرپتوزوسین

استرپتوزوسین یک داروی ضدسرطان تزریقی از گروه نیتروزواوره‌ها و داروهای آلکیله‌کننده است. با ایجاد آسیب در ماده ژنتیکی سلول، تکثیر و بقای سلول‌های توموری را مختل می‌کند؛ جذب آن در سلول‌های جزایر لوزالمعده نیز به اثر آن بر این تومورها کمک می‌کند. کاربرد اصلی آن برخی تومورهای نورواندوکرین یا بدخیم سلول‌های جزایر لوزالمعده، به‌ویژه در بیماری پیشرفته یا منتشر، است. این دارو فقط به شکل وریدی و زیر نظر تیم متخصص سرطان داده می‌شود و پایش کلیه، کبد، سلول‌های خونی و قند اهمیت دارد.

استرپتوزوسین خوراکی نیست؛ پودر ویال باید توسط کادر درمان در شرایط ایمن آماده و به‌صورت تزریق وریدی داده شود. مقدار، فاصله دوره‌ها و طول درمان بر اساس نوع تومور، عملکرد کلیه و آزمایش‌ها تعیین می‌شود و بیمار نباید آن را خودسرانه تغییر دهد یا برای تزریق به خانه ببرد. معمولاً پیش از تزریق مایع‌درمانی و داروی ضدتهوع در نظر گرفته می‌شود؛ دستورهای مرکز درمان درباره مایعات و داروهای همراه را دقیق انجام دهید. این شکل تزریقی وابستگی مشخصی به غذا ندارد، اما قطع یا جابه‌جایی دوره و نوبت فراموش‌شده باید با هماهنگی تیم درمان باشد.

استرپتوزوسین نباید بدون هماهنگی با داروهای آسیب‌زننده به کلیه مصرف شود؛ برخی آنتی‌بیوتیک‌های تزریقی، داروهای ضدقارچ، سیس‌پلاتین و بعضی مسکن‌های ضدالتهاب مانند ایبوپروفن و ناپروکسن می‌توانند خطر آسیب کلیه را بیشتر کنند. همراهی با شیمی‌درمانی‌های دیگر ممکن است کاهش سلول‌های خونی یا عوارض کلی را افزایش دهد و مصرف وارفارین و داروهای مشابه، پایش دقیق‌تر انعقاد می‌خواهد. واکسن‌های زنده یا زنده تضعیف‌شده در دوره درمان می‌توانند عفونت جدی ایجاد کنند و داروهای قند خون ممکن است با تغییرات قند نیاز به بازبینی داشته باشند. برای شکل وریدی، تداخل غذایی مشخصی شناخته نشده است؛ داده مشخصی از تداخل مستقیم با الکل وجود ندارد، اما الکل می‌تواند تهوع و کم‌آبی را بدتر کند و بهتر است مصرف نشود. فهرست کامل داروها، مکمل‌ها، فرآورده‌های گیاهی و واکسن‌های خود را به پزشک و داروساز بگویید.