رانولازین

رانولازین دارویی ضدآنژین از گروه داروهای قلبی است که برای کنترل درد یا فشار قفسه‌سینهٔ ناشی از کاهش خون‌رسانی به قلب، به‌ویژه در آنژین پایدار یا مزمن، تجویز می‌شود. این دارو با کاهش جریان دیررس سدیم در سلول‌های عضلهٔ قلب، تجمع سدیم و کلسیم را کمتر می‌کند و به بهتر شدن شل‌شدن عضلهٔ قلب و تحمل فعالیت کمک می‌کند. اثر اصلی آن کاهش علائم است و معمولاً ضربان قلب و فشارخون را به اندازهٔ بسیاری از داروهای ضدآنژین پایین نمی‌آورد؛ به همین دلیل گاهی همراه درمان‌های دیگر به کار می‌رود. شکل دارویی مطرح‌شده، قرص آهسته‌رهش با قدرت‌های ۵۰۰ و ۱۰۰۰ میلی‌گرم است و ممکن است با نام‌های تجاری لاتیکزا، رانکسا، رانولازین و قرص رانولایف دیده شود.

رانولازین را دقیقاً طبق نسخه و در زمان‌های نسبتاً ثابت، با یا بدون غذا مصرف کنید؛ مقدار و زمان‌بندی را پزشک تعیین می‌کند. قرص آهسته‌رهش را کامل ببلعید و آن را خرد، نصف یا نجوید، چون این کار آزادشدن تدریجی دارو را مختل می‌کند. اگر یک نوبت را فراموش کردید، نوبت بعدی را در زمان معمول مصرف کنید و برای جبران، مقدار بیشتری نخورید. مصرف منظم مهم است، اما در صورت برگشت علائم مقدار دارو را خودسرانه تغییر ندهید؛ رانولازین برای برطرف کردن فوری حملهٔ ناگهانی درد قفسه‌سینه نیست. اگر سرگیجه یا سبکی‌سر دارید، تا مشخص شدن اثر دارو رانندگی و کار با ماشین‌آلات را کنار بگذارید.

برخی داروهای ضدقارچ مانند کتوکونازول و ایتراکونازول، کلاریترومایسین و بعضی داروهای ضدویروس می‌توانند سطح رانولازین را زیاد کنند و بعضی از این ترکیب‌ها ممنوع‌اند. ریفامپین و برخی داروهای ضدتشنج مانند کاربامازپین و فنی‌توئین و نیز علف چای می‌توانند اثر رانولازین را کم کنند و نباید خودسرانه همراه آن مصرف شوند. دیلتیازم، وراپامیل، اریترومایسین، فلوکونازول، سیکلوسپورین و گریپ‌فروت یا آب گریپ‌فروت ممکن است سطح دارو را بالا ببرند و نیاز به تنظیم و پایش داشته باشند. رانولازین همچنین می‌تواند سطح سیمواستاتین، دیگوکسین و متفورمین را افزایش دهد. همراهی با داروهای مؤثر بر ریتم قلب، مانند آمیودارون، سوتالول یا بعضی داروهای روان‌پزشکی، نیازمند بررسی دقیق است. الکل می‌تواند سرگیجه و سبکی‌سر را بیشتر کند. فهرست کامل داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید.