اریترومایسین

اریترومایسین آنتی‌بیوتیکی از خانوادهٔ ماکرولیدها (Macrolide) است که از دههٔ ۱۹۵۰ میلادی در درمان عفونت‌های باکتریایی به‌کار می‌رود. این دارو با اتصال به بخشی از ریبوزوم باکتری، از ساخته‌شدن پروتئین‌های ضروریِ آن جلوگیری می‌کند و در نتیجه رشد و تکثیر باکتری متوقف می‌شود. طیف اثر آن شامل بسیاری از باکتری‌های گرم‌مثبت، برخی گرم‌منفی و میکروب‌های غیرمعمولی مانند مایکوپلاسما و کلامیدیا نیز می‌شود. به همین دلیل معمولاً برای عفونت‌های تنفسی، پوستی و برخی عفونت‌های خاص، به‌ویژه در افرادی که به پنی‌سیلین حساسیت دارند، انتخاب می‌شود. نوع فرآورده و طول دورهٔ مصرف را پزشک بر اساس نوع و شدت عفونت مشخص می‌کند.

اریترومایسین را دقیقاً طبق دستور پزشک و برای مدتی که تجویز شده مصرف کنید، حتی اگر پیش از پایان دوره احساس بهبودی کردید؛ قطع زودهنگام می‌تواند به مقاومت باکتری و بازگشت عفونت بینجامد. بسته به شکل دارویی (قرص، شربت یا تزریق)، ممکن است لازم باشد آن را با معدهٔ خالی یا همراه غذا مصرف کنید؛ این نکته را از پزشک یا داروساز خود بپرسید، زیرا می‌تواند روی جذب دارو و ناراحتی گوارشی اثر بگذارد. در صورت مصرف شربت، پیش از هر بار استفاده آن را خوب تکان دهید و برای دقتِ دوز از قاشق یا سرنگ مخصوص دارو بهره بگیرید. برای هر پرسشی دربارهٔ نوبتِ فراموش‌شده یا نحوهٔ ادامهٔ مصرف، با پزشک یا داروساز خود در تماس باشید و دارو را خودسرانه قطع نکنید.

اریترومایسین می‌تواند سطح خونیِ برخی داروهای دیگر را بالا ببرد و تداخل‌های مهمی رقم بزند؛ از جمله با قرص‌های کاهندهٔ چربی خون (استاتین‌ها) که خطر آسیب عضلانی را بیشتر می‌کند، داروهای رقیق‌کنندهٔ خون مانند وارفارین، برخی داروهای ضدتشنج، داروهای ضدمیگرنِ خانوادهٔ آلکالوئیدهای اِرگو که خطر تنگی خطرناک عروق را بیشتر می‌کند، تئوفیلین (برای تنگی نفس)، و داروهای مؤثر بر ریتم قلب که می‌توانند خطر اختلال خطرناکِ ضربان قلب را افزایش دهند. آب گریپ‌فروت نیز ممکن است بر سطح این دارو در خون اثر بگذارد. به همین دلیل، فهرست کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا از تداخل‌های احتمالی پیشگیری شود.