رامیپریل

رامیپریل از خانوادهٔ داروهای مهارکنندهٔ آنزیمِ مبدلِ آنژیوتانسین و در ردهٔ داروهای قلب و عروق قرار دارد. این دارو با مهارِ آنزیمی که هورمونِ تنگ‌کنندهٔ عروق به‌نامِ آنژیوتانسینِ دو را می‌سازد، باعثِ شل و گشاد شدنِ رگ‌های خونی می‌شود. نتیجهٔ این اثر، کاهشِ فشار خون، کاهشِ بارِ کاریِ قلب و بهبودِ خون‌رسانی است. هدفِ اصلیِ مصرفِ رامیپریل، کنترلِ درازمدتِ فشار خون، حمایت از عملکردِ قلب در نارسایی قلبی و کاهشِ خطرِ رویدادهای قلبی‌عروقیِ آینده مانندِ سکتهٔ قلبی و مغزی است.

رامیپریل را می‌توان با یا بدونِ غذا مصرف کرد، اما بهتر است هر روز در یک ساعتِ مشخص و طبقِ همان الگو مصرف شود تا اثرش پایدار بماند. کپسول یا قرص را با یک لیوان آب کامل قورت بدهید. در آغازِ مصرف یا پس از هر تغییرِ دوز توسطِ پزشک، ممکن است افتِ فشار خون و سرگیجه محسوس‌تر باشد؛ به همین دلیل بهتر است اولین بار در شرایطی مصرف شود که امکانِ استراحت وجود دارد و تا اطمینان از واکنشِ بدن، از رانندگی یا کار با ماشین‌آلات خودداری شود. مقدار و برنامهٔ دقیقِ مصرف را فقط پزشک بر اساسِ نسخه تعیین می‌کند و نباید بدونِ مشورتِ پزشک، مصرفِ دارو را ناگهان قطع کرد، چون قطعِ ناگهانی می‌تواند فشار خون و وضعیتِ قلب را دچارِ نوسان کند.

رامیپریل با داروهای ادرارآورِ نگه‌دارندهٔ پتاسیم، مکمل‌های پتاسیم و برخی دیگر از داروهای فشارِخون مانندِ مسدودکننده‌های گیرندهٔ آنژیوتانسین می‌تواند سطحِ پتاسیمِ خون را بیش‌ازحد بالا ببرد. مصرفِ هم‌زمان با داروهای ضدِالتهابیِ غیراستروئیدی (مانندِ ایبوپروفن) ممکن است اثرِ کاهندهٔ فشارِ خونِ رامیپریل را کم کند و فشار بر کلیه را افزایش دهد. ترکیب با سایرِ داروهای پایین‌آورندهٔ فشار خون، داروهای ادرارآور یا الکل نیز می‌تواند افتِ فشارِ خون را شدیدتر کند. رامیپریل همچنین می‌تواند سطحِ لیتیوم در خون را بالا ببرد. به همین دلیل فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و داروهای گیاهی‌ای را که مصرف می‌کنید، به پزشک و داروسازِ خود بگویید.