پروپافنون

پروپافنون دارویی ضدآریتمی است که با مسدود کردن کانال‌های سدیمی سلول‌های قلب، سرعت هدایت جریان‌های الکتریکی در دهلیزها، گرهٔ دهلیزی-بطنی و بطن‌ها را کاهش می‌دهد و به این ترتیب به بازگشت و حفظ ریتم طبیعی ضربان کمک می‌کند. این دارو اثر خفیفی شبیه بتابلوکرها نیز دارد که در کنترل ضربان قلب نقش کمکی ایفا می‌کند. هدف اصلی از مصرف پروپافنون، پیشگیری یا کنترل انواع مشخصی از تندضربانی‌ها و آریتمی‌های فوق‌بطنی و بطنی است. از آنجا که این دارو در برخی بیماران، به‌ویژه افراد دارای بیماری زمینه‌ای قلب، می‌تواند خود باعث بروز آریتمی جدید شود، تجویز و پیگیری آن همیشه باید توسط متخصص قلب و همراه با انجام نوار قلب و آزمایش‌های لازم صورت گیرد.

پروپافنون را دقیقاً طبق دستور و برنامهٔ زمانی‌ای که پزشک تعیین کرده مصرف کنید و از تغییر خودسرانهٔ مقدار یا فاصلهٔ زمانیِ نوبت‌های دارو خودداری کنید. برای کاهش احتمال ناراحتی گوارشی، بسیاری از بیماران آن را همراه غذا یا کمی پس از آن مصرف می‌کنند؛ در هر صورت بهتر است الگوی مصرف را همراه یا بدون غذا ثابت نگه دارید تا سطح دارو در خون یکنواخت بماند. قرص را کامل و همراه یک لیوان آب میل کنید و بدون توصیهٔ پزشک یا داروساز آن را خرد یا نصف نکنید. حتی اگر احساس بهبودی کردید یا نشانه‌ای نداشتید، مصرف دارو را خودسرانه قطع نکنید، زیرا قطع ناگهانی آن در برخی بیماران می‌تواند خطر بازگشت یا تشدید آریتمی را افزایش دهد. اگر نوبتی از دارو را فراموش کردید، دربارهٔ نحوهٔ جبران آن از پزشک یا داروساز خود بپرسید.

پروپافنون در کبد متابولیزه می‌شود و می‌تواند با داروهای زیادی تداخل داشته باشد. ممکن است سطح خونی دیگوکسین، وارفارین، برخی بتابلوکرها و برخی داروهای ضدافسردگی را افزایش دهد و اثر یا عوارض آن‌ها را تشدید کند. مصرف هم‌زمان با سایر داروهای ضدآریتمی، برخی داروهای ضدافسردگی مانند فلوکستین و پاروکستین، ریفامپین، سیکلوسپورین و تئوفیلین نیز می‌تواند سطح خونی پروپافنون یا آن داروها را تغییر دهد. الکل و برخی داروهای بدون نسخه هم ممکن است بر ریتم قلب یا سطح دارو در خون اثر بگذارند. به همین دلیل، پیش از شروع، تغییر یا قطع هر دارو یا مکملِ جدید، فهرست کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا خطر تداخل بررسی شود.