پتاسیم سیترات

پتاسیم سیترات، از دستهٔ داروهای قلیایی‌کنندهٔ ادرار، ترکیبی از پتاسیم و سیترات است که در بدن به بی‌کربنات تبدیل می‌شود و ادرار را قلیایی‌تر می‌کند. این قلیایی‌شدن، انحلال‌پذیریِ اسید اوریک را در ادرار افزایش می‌دهد و از پیوستنِ کلسیم به سایرِ املاح برای ساختنِ سنگ کلیه می‌کاهد. به همین دلیل، اصلی‌ترین کاربردِ آن پیشگیری از سنگ‌های کلیوی و کمک به کنترلِ برخی اختلالاتِ اسید-بازِ کلیه است. این دارو معمولاً به‌صورتِ پودر برای تهیهٔ محلولِ خوراکی عرضه می‌شود و باید طبقِ دستورِ پزشک و با نظارتِ دوره‌ای مصرف شود.

این دارو معمولاً به‌صورتِ پودر عرضه می‌شود که باید در مقدارِ آبی که پزشک یا داروساز مشخص می‌کند کاملاً حل و بلافاصله میل شود. مصرفِ آن هم‌زمان یا بلافاصله پس از غذا معمولاً احتمالِ ناراحتیِ گوارشی را کم می‌کند. نوشیدنِ آبِ فراوان در طولِ روز، مگر آنکه پزشک محدودیتی در مصرفِ مایعات تعیین کرده باشد، به اثربخشیِ دارو کمک می‌کند. دوز، تعدادِ نوبت‌های روزانه و مدتِ درمان را فقط پزشک بر اساسِ آزمایش‌های شما مشخص می‌کند؛ چون این دارو معمولاً برای پیشگیریِ درازمدت از سنگ کلیه تجویز می‌شود، نباید بدونِ هماهنگی با پزشک، مصرف را قطع یا مقدارِ آن را تغییر داد.

پتاسیم سیترات با داروهای نگه‌دارندهٔ پتاسیم مانندِ اسپیرونولاکتون، آمیلوراید و تریامترن، و نیز با مهارکننده‌های آنزیمِ مبدلِ آنژیوتانسین و مسدودکننده‌های گیرندهٔ آنژیوتانسین که برای فشارِ خون تجویز می‌شوند، تداخل دارد و می‌تواند خطرِ بالا رفتنِ پتاسیمِ خون را افزایش دهد. مصرفِ هم‌زمان با داروهای ضدِ التهابِ غیراستروئیدی نیز همین خطر را بیشتر می‌کند. آنتی‌اسیدهای حاویِ آلومینیوم می‌توانند جذبِ آلومینیوم را در بدن افزایش دهند، به‌ویژه در نارساییِ کلیه. مصرفِ هم‌زمان با نمک‌های جایگزینِ حاویِ پتاسیم یا سایرِ مکمل‌های پتاسیمی نیز باید فقط زیرِ نظرِ پزشک باشد. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایتان را همیشه به پزشک و داروساز بگویید.