پوساکونازول

پوساکونازول یک داروی ضدقارچ سیستمیک از خانوادهٔ تری‌آزول است. با مهار ساخت ارگوسترول، جزء مهم غشای سلول قارچ، رشد و بقای بسیاری از قارچ‌ها را مختل می‌کند. این دارو به شکل سوسپانسیون، قرص طولانی‌رهش و محلول غلیظ برای تزریق وریدی عرضه می‌شود. هدف اصلی آن درمان یا پیشگیری از عفونت‌های قارچی مهاجم، به‌ویژه در افراد با نقص ایمنی شدید، است.

مقدار، تعداد دفعات و طول درمان را نسخه تعیین می‌کند. شکل‌های دارویی پوساکونازول قابل جایگزینی خودسرانه نیستند: قرص طولانی‌رهش را کامل ببلعید و آن را خرد، نصف یا نجویید؛ سوسپانسیون را پیش از هر بار مصرف خوب تکان دهید، با وسیلهٔ اندازه‌گیری همراه آن بسنجید و همراه یک وعدهٔ کامل غذا مصرف کنید. اگر نمی‌توانید غذای کامل بخورید یا دچار استفراغ و اسهال شدید هستید، پیش از تغییر شکل دارو اطلاع دهید. فرم تزریقی فقط پس از رقیق‌سازی و به صورت تزریق وریدی توسط کادر درمان استفاده می‌شود. دارو را در زمان‌های منظم و تا پایان دورهٔ تجویزشده مصرف کنید، خودسرانه قطع نکنید و برای جبران نوبت فراموش‌شده مقدار دوبرابر نخورید.

پوساکونازول آنزیم اصلی تجزیهٔ بسیاری از داروها در کبد را مهار می‌کند و می‌تواند سطح تاکرولیموس، سیکلوسپورین و سیرولیموس، برخی داروهای چربی خون مانند آتورواستاتین، سیمواستاتین و لوواستاتین، دیگوکسین، بعضی داروهای فشارخون مانند وراپامیل و دیلتیازم، و آرام‌بخش‌هایی مانند میدازولام، آلپرازولام و تریازولام را بالا ببرد؛ سیرولیموس معمولاً نباید همزمان مصرف شود و برخی ترکیب‌ها به تنظیم درمان و آزمایش نزدیک نیاز دارند. داروهای ضدسرطان مانند ونتوکلاکس و وینکریستین نیز می‌توانند همراه پوساکونازول عوارض شدیدتری ایجاد کنند. فنی‌توئین، ریفابوتین و افاویرنز ممکن است سطح پوساکونازول را کم کنند، و داروهای قلبی یا روان‌پزشکیِ طولانی‌کنندهٔ ریتم قلب و مشتقات ارگوت مانند ارگوتامین و دی‌هیدروارگوتامین می‌توانند خطرهای جدی ایجاد کنند. در سوسپانسیون خوراکی، سیمتیدین، ازومپرازول و متوکلوپرامید ممکن است جذب را کاهش دهند؛ این نکته برای قرص طولانی‌رهش به همان شکل مطرح نیست. غذای کامل برای جذب سوسپانسیون مهم است؛ الکل تداخل مستقیم شناخته‌شده‌ای ندارد، اما با توجه به احتمال آسیب کبدی بهتر است مصرفش محدود شود. فهرست کامل داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو.