کابازیتاکسل

کابازیتاکسل یک داروی ضدسرطان تزریقی از خانوادهٔ تاکسان‌هاست که روی ریزلوله‌های درون سلول اثر می‌گذارد. با پایدار نگه‌داشتن داربست درونی سلول و جلوگیری از بازآرایی لازم برای تقسیم، رشد سلول‌های سرطانی را مختل می‌کند؛ سلول‌های خونی و عصبی نیز ممکن است تحت‌تأثیر قرار بگیرند. کاربرد اصلی آن سرطان پروستات منتشرشده‌ای است که با وجود درمان‌های کاهش‌دهندهٔ هورمون مردانه پیشرفت کرده است. این دارو پس از درمان با دوستاکسل و همراه با کورتیکواستروئید تجویزشده، در مرکز درمانی تزریق می‌شود.

کابازیتاکسل پس از رقیق‌سازی مناسب، به‌صورت تزریق وریدی در مرکز درمانی و معمولاً طی حدود یک ساعت داده می‌شود. مقدار، فاصلهٔ نوبت‌ها و طول دوره را پزشک بر اساس وضعیت بیماری، آزمایش خون و عملکرد کبد تعیین می‌کند. پیش از تزریق معمولاً داروهای ضدحساسیت و گاهی ضدتهوع داده می‌شود و برای برخی بیماران داروی پیشگیری از افت گلبول سفید در نظر می‌گیرند. خود داروی تزریقی به غذا وابسته نیست؛ داروی کورتونی خوراکی همراه را طبق نسخه و معمولاً همراه غذا مصرف کنید، مگر پزشک دستور دیگری داده باشد. تأمین مایعات طبق نظر تیم درمان، انجام آزمایش‌های منظم و گزارش بی‌حسی رو به افزایش دست‌وپا اهمیت دارد. کورتیکواستروئید همراه را خودسرانه قطع نکنید و اگر نوبتی از دست رفت، با مرکز درمانی تماس بگیرید.

داروهایی که تجزیهٔ کابازیتاکسل در کبد را کند می‌کنند، مانند کتوکونازول، ایتراکونازول، وریکونازول، کلاریترومایسین و ریتوناویر، می‌توانند خطر عوارض را بالا ببرند. ریفامپین، فنی‌توئین، کاربامازپین، فنوباربیتال و علف چای ممکن است اثر دارو را کاهش دهند. داروهای رقیق‌کنندهٔ خون، داروهای ضدالتهاب و داروهای مؤثر بر پلاکت یا مغز استخوان می‌توانند خطر خونریزی یا عوارض گوارشی را بیشتر کنند؛ برخی داروهای چربی خون، فشارخون و دیابت نیز ممکن است به زمان‌بندی خاص نیاز داشته باشند. واکسن‌های زنده در دورهٔ کاهش ایمنی مناسب نیستند. برای خود داروی تزریقی، غذای معمولی تداخل مهمی ندارد؛ برخی فرآورده‌ها در محلول همراه مقدار کمی الکل دارند، بنابراین در بیماری کبدی، صرع یا سابقهٔ وابستگی به الکل و نیز هنگام مصرف نوشیدنی الکلی احتیاط لازم است. فهرست کامل داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید.