بنزوکائین

بنزوکائین یک بی‌حس‌کنندهٔ موضعیِ استری است که در ردهٔ داروهای پوستی برای کاربردِ خارجی جای می‌گیرد. این دارو با مسدود کردنِ کانال‌های سدیمِ انتهای اعصابِ حسیِ پوست، از شکل‌گیری و انتقالِ پیامِ درد جلوگیری می‌کند و به‌این‌ترتیب حسِ درد، سوزش و خارش در محلِ مصرف موقتاً کاهش می‌یابد. اثرِ آن موضعی و نسبتاً سریع است و در مصرفِ محدود و طبیعی وارد جریانِ خون نمی‌شود. در ایران به‌صورتِ پمادِ ۵٪ و زیرِ چند نامِ تجاری عرضه می‌شود و صرفاً برای تسکینِ علائمِ سطحی و موقت به‌کار می‌رود، نه درمانِ علتِ زمینه‌ای.

این پماد را فقط روی ناحیهٔ موردنظر و پوستِ سالم، به‌صورتِ لایه‌ای نازک و طبقِ دستورِ پزشک، داروساز یا برچسبِ محصول بمالید. پیش از مصرف بهتر است پوست تمیز و خشک باشد و از تماسِ دارو با چشم، بینی، دهان یا زخم‌های عمیق و عفونی خودداری کنید. ناحیهٔ وسیعی از بدن را همزمان درمان نکنید و محلِ مصرف را زیرِ باند یا پانسمانِ محکم قرار ندهید مگر پزشک چنین توصیه‌ای کرده باشد، چون این کار جذبِ دارو از پوست را افزایش می‌دهد. مدتِ مصرف را طولانی نکنید و اگر پس از چند روز بهبودی حس نکردید یا وضعیت بدتر شد، مصرف را قطع کرده و به پزشک مراجعه کنید.

چون بنزوکائین موضعی است، تداخلِ دارویی سیستمیکِ جدی نادر است، اما مصرفِ همزمان با سایر بی‌حس‌کننده‌های موضعی یا محصولاتِ حاویِ بنزوکائینِ دیگر می‌تواند خطرِ عوارض را بالا ببرد. در افرادی که داروهای اکسیدکننده مانندِ برخی سولفونامیدها، نیترات‌ها یا داپسون مصرف می‌کنند، یا کمبودِ آنزیمیِ ارثیِ گلبولِ قرمز (مانندِ G6PD) دارند، احتمالِ متهموگلوبینمی بیشتر است. فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و محصولاتِ موضعیِ دیگری که مصرف می‌کنید را به پزشک و داروساز بگویید تا از تداخل‌های احتمالی جلوگیری شود.