آسیترتین

آسیترتین یک رتینوئیدِ نسل‌دومِ خوراکی، یعنی ترکیبی مصنوعی و خویشاوندِ ویتامینِ A، از دستهٔ داروهای پوست است که در ایران با نام‌های تجاریِ گوناگونی از جمله نئوتیگازون و کراکوتان نیز عرضه می‌شود. این دارو با تنظیمِ سرعتِ تقسیم و بلوغِ سلول‌های لایهٔ شاخیِ پوست و کاهشِ التهاب، از ضخیم‌شدن و پوسته‌ریزیِ غیرِطبیعیِ پوست جلوگیری می‌کند. هدفِ اصلیِ درمان با آسیترتین، کنترلِ بلندمدتِ بیماری‌های شدید و مقاومِ پوستی است، نه درمانِ قطعی و همیشگیِ آن‌ها. پاسخ به درمان معمولاً تدریجی است و ممکن است هفته‌ها تا ماه‌ها طول بکشد.

آسیترتین را طبقِ دستورِ دقیقِ پزشک، همراه با غذا و ترجیحاً در وعدهٔ اصلیِ روز میل کنید؛ خوردنِ آن با غذا معمولاً به جذبِ بهترِ دارو کمک می‌کند. برای اثربخشیِ کامل، مصرفِ منظم و روزانه در ساعتی مشخص اهمیت دارد و نباید نوبتی را بدونِ دلیل حذف کرد. حتی اگر ضایعاتِ پوستی زودتر بهبود یافت، دورهٔ درمان را تا زمانی که پزشک تعیین کرده ادامه دهید و آن را خودسرانه قطع نکنید. مقدارِ دقیقِ مصرف و طولِ دورهٔ درمان کاملاً فردی است و تنها پزشک، بر اساسِ نوعِ بیماری و پاسخِ بدنِ شما، آن را مشخص می‌کند.

مصرفِ هم‌زمانِ آسیترتین با مکمل‌های ویتامینِ A می‌تواند خطرِ عوارض را بالا ببرد و بهتر است کنار گذاشته شود. نوشیدنِ حتی مقدارِ کمِ الکل در طولِ درمان و مدتی پس از قطعِ آن ممنوع است، چون الکل می‌تواند دارو را به ترکیبی با ماندگاریِ بسیار طولانی‌تر در بدن تبدیل کند. داروهای خانوادهٔ تتراسایکلین در کنارِ آسیترتین احتمالِ افزایشِ فشارِ داخلِ جمجمه را بیشتر می‌کنند و معمولاً هم‌زمان تجویز نمی‌شوند. متوترکسات نیز می‌تواند خطرِ آسیبِ کبدی را در کنارِ این دارو افزایش دهد. قرص‌های ضدبارداریِ کم‌دوز (مینی‌پیل) ممکن است در این دوره به‌اندازهٔ کافی مطمئن نباشند و روشِ پیشگیریِ مطمئن‌تری لازم است. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا هرگونه تداخلِ احتمالی بررسی شود.