لیدوکائین

لیدوکائین یک بی‌حس‌کنندهٔ موضعیِ آمیدی (Amide Local Anesthetic) است که در ردهٔ داروهای بی‌حس‌کنندهٔ پوستی قرار می‌گیرد. این دارو با مسدود کردنِ موقتِ کانال‌های سدیمِ رشته‌های عصبیِ پوست، انتقالِ پیامِ درد و لمس را در همان ناحیه متوقف می‌کند و حسِ موضعی را کاهش می‌دهد. فرآوردهٔ اسپریِ لیدوکائین معمولاً برای بی‌حسیِ سریع و کوتاه‌مدتِ سطحِ پوست پیش از اقدام‌های جزئیِ پزشکی، یا برای کاهشِ حساسیتِ پوستِ ناحیهٔ تناسلی در مردان به‌کار می‌رود. اثرِ آن معمولاً ظرفِ چند دقیقه پس از اسپری آغاز می‌شود و پس از مدتی محدود از بین می‌رود.

شکلِ اسپریِ لیدوکائین معمولاً روی سطحِ پاک و خشکِ پوست، طبقِ فاصله و روشِ گفته‌شده در بروشورِ داخلِ جعبه استفاده می‌شود و بهتر است پیش از شروعِ اقدام یا رابطه، فاصلهٔ زمانیِ کوتاهی رعایت شود تا اثرِ بی‌حسی کامل شود. از اسپری‌کردن روی چشم، داخلِ بینی یا دهان، یا روی زخمِ باز خودداری کنید، مگر با دستورِ پزشک یا داروساز. مقدار و دفعاتِ مصرف را دقیقاً طبقِ برگهٔ راهنما یا نظرِ پزشک/داروساز رعایت کنید و از آن بیشتر مصرف نکنید، چون مصرفِ زیاد یا روی سطحِ وسیع می‌تواند جذبِ دارو به خون را افزایش دهد. اگر این دارو برای یک اقدامِ پزشکیِ مشخص تجویز شده، تغییرِ خودسرانه در نحوهٔ مصرف را بدونِ اطلاعِ پزشک انجام ندهید.

لیدوکائین در مقدارِ محدود و مصرفِ سطحی، معمولاً تداخلِ چشمگیری ایجاد نمی‌کند، اما مصرفِ هم‌زمانِ آن با سایر بی‌حس‌کننده‌های موضعی یا داروهای ضدِ آریتمیِ قلب مانندِ مکزیلتین می‌تواند خطرِ عوارضِ قلبی و عصبی را افزایش دهد. برخی داروها مانندِ سایمتیدین، برخی آنتی‌بیوتیک‌ها یا برخی داروهای قلبی نیز می‌توانند نحوهٔ متابولیزه‌شدنِ لیدوکائین در کبد را کند کرده و غلظتِ آن را در خون بالا ببرند. مصرفِ هم‌زمان با سایر فرآورده‌های بی‌حس‌کنندهٔ موضعیِ حاویِ موادی مانندِ بنزوکائین نیز خطرِ عارضهٔ نادرِ متهموگلوبینمی را افزایش می‌دهد. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و فرآورده‌های موضعیِ دیگری که مصرف می‌کنید را حتماً به پزشک و داروساز بگویید.