آتازاناویر/ریتوناویر

آتازاناویر/ریتوناویر درمانی ضدویروس برای کنترل عفونت اچ‌آی‌وی است و در گروه مهارکننده‌های پروتئاز قرار می‌گیرد. آتازاناویر آنزیم لازم برای پردازش پروتئین‌های ویروس را مهار می‌کند و ریتوناویر تجزیهٔ آتازاناویر را کند می‌کند تا اثر آن پایدارتر بماند. این ترکیب تکثیر ویروس را کم می‌کند، اما ویروس را از بدن ریشه‌کن نمی‌کند و معمولاً باید همراه داروهای ضدویروس دیگر مصرف شود. پایبندی منظم به رژیم درمانی برای حفظ کنترل ویروس و کاهش خطر مقاومت دارویی اهمیت دارد.

مقدار و مدت درمان را دقیقاً طبق نسخه و بروشور همان فرآورده رعایت کنید. این ترکیب معمولاً همراه غذا مصرف می‌شود؛ مصرف در زمان ثابت و پایبندی به همهٔ داروهای همراه، اثر درمان را بهتر حفظ می‌کند. قرص را طبق دستور با آب مصرف کنید و برای جبران نوبت فراموش‌شده مقدار اضافی نخورید؛ اگر زمان نوبت بعد نزدیک است، دربارهٔ نوبت جاافتاده از داروساز راهنمایی بگیرید. درمان را حتی با بهترشدن حالتان خودسرانه قطع یا با داروی دیگری جایگزین نکنید.

ریتوناویر آنزیم‌های کبدیِ تجزیه‌کنندهٔ بسیاری از داروها را مهار می‌کند؛ بنابراین مقدار برخی داروها بالا می‌رود و خطر عارضه بیشتر می‌شود. ضداسیدها، داروهای کاهش‌دهندهٔ اسید معده مانند امپرازول و فاموتیدین و فرآورده‌های بافری می‌توانند جذب آتازاناویر را کم کنند و باید از نظر فاصلهٔ مصرف یا جایگزین بررسی شوند. تنوفوویر می‌تواند مقدار آتازاناویر را کاهش دهد و همراهی آن به پایش کلیه و تنظیم رژیم نیاز داشته باشد. برخی داروهای ضدآریتمی و قلبی، داروهای خواب‌آور و آرام‌بخش، داروهای ضدتشنج، داروهای اختلال نعوظ، بعضی استاتین‌ها، داروهای پیوند و برخی کورتون‌های استنشاقی ممکن است با این ترکیب خطرناک باشند؛ علف چای و ریفامپین نیز می‌توانند اثر درمان را کم کنند. در بیماری کبدی یا هپاتیت، الکل می‌تواند فشار بیشتری بر کبد وارد کند. فهرست کامل داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید و قبل از شروع هر داروی جدید، تداخل آن را بررسی کنید.