والاسیکلوویر

والاسیکلوویر پیش‌دارویی است که در روده و کبد به مادهٔ فعالِ آسیکلوویر تبدیل می‌شود؛ همین ویژگی باعث می‌شود جذبِ آن در بدن بهتر از آسیکلوویرِ خوراکیِ معمولی باشد. آسیکلوویر از خانوادهٔ آنالوگ‌های نوکلئوزیدی است و در سلول‌های آلوده به ویروسِ تبخال، پس از فعال‌شدن، جایگزینِ یکی از اجزای سازندهٔ مادهٔ ژنتیکیِ ویروس می‌شود و از تکمیلِ ساختِ آن جلوگیری می‌کند. این دارو در ردهٔ داروهای ضدویروسی جای دارد و عمدتاً بر ویروس‌های خانوادهٔ هرپس، به‌ویژه ویروسِ هرپس سیمپلکس و ویروسِ آبله‌مرغان-زونا، اثر می‌گذارد. هدفِ اصلیِ آن کوتاه‌کردنِ دورهٔ علائم، کاهشِ درد و شدتِ عفونت است، هرچند ویروس پس از عفونتِ اولیه در بدن باقی می‌ماند و این دارو آن را کاملاً از بین نمی‌برد.

والاسیکلوویر به‌صورتِ قرصِ خوراکی مصرف می‌شود و می‌توان آن را با یا بدونِ غذا خورد؛ نوشیدنِ آبِ کافی در طولِ روز نیز توصیه می‌شود. برای بهترین اثر، در عفونت‌های حاد بهتر است مصرف از همان بروزِ نخستین نشانه‌ها (مانندِ سوزش، خارش یا مورمورشدنِ پوست پیش از ظهورِ تاول) و در ساعاتِ منظمِ تعیین‌شده توسط پزشک شروع شود؛ حتی اگر علائم زودتر بهبود یابد، بهتر است دورهٔ درمان طبقِ دستورِ پزشک کامل شود. مقدار و طولِ دورهٔ مصرف را پزشک بر اساسِ نوعِ عفونت و عملکردِ کلیه تعیین می‌کند و نباید بدونِ مشورت تغییر کند؛ در درمانِ نگه‌دارندهٔ طولانی‌مدت نیز ادامه یا قطعِ دارو باید با هماهنگیِ پزشک باشد.

والاسیکلوویر معمولاً تداخل‌های داروییِ محدودی دارد، اما مصرفِ هم‌زمان با داروهای مؤثر بر کلیه یا سیستمِ ایمنی می‌تواند خطرِ عوارض را بیشتر کند. مصرفِ هم‌زمان با برخی داروهای سرکوب‌کنندهٔ ایمنی مانندِ سیکلوسپورین یا تاکرولیموس، برخی داروهای شیمی‌درمانی، یا سایرِ داروهای بالقوه آسیب‌رسان به کلیه ممکن است خطرِ اختلالِ کلیوی یا عوارضِ عصبی را افزایش دهد. سایمتیدین و پروبنسید نیز می‌توانند سطحِ خونیِ دارو را تحتِ تأثیر قرار دهند. فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و داروهای گیاهیِ مصرفی‌تان را به پزشک و داروساز بگویید تا خطرِ تداخل کاهش یابد.