ترینتین

ترینتین از دستهٔ داروهای شلات‌کنندهٔ مس (Copper Chelating Agent) است که در درمانِ بیماریِ ویلسون (Wilson's Disease) به‌کار می‌رود؛ اختلالی ارثی که در آن بدن نمی‌تواند مسِ اضافی را به‌درستی دفع کند و مس در کبد، مغز و دیگر بافت‌ها انباشته می‌شود. این دارو با اتصال به یون‌های مس در بدن، ترکیبی محلول می‌سازد که عمدتاً از راهِ ادرار دفع می‌شود. ترینتین معمولاً برای بیمارانی تجویز می‌شود که پنی‌سیلامین (Penicillamine) برایشان مناسب نیست یا آن را تحمل نمی‌کنند. هدفِ اصلیِ درمان، کاهشِ تدریجیِ بارِ مسِ بدن و سپس نگه‌داشتنِ آن در سطحِ ایمن برای جلوگیری از آسیبِ کبدی و عصبی است.

ترینتین را طبقِ دستورِ پزشک مصرف کنید؛ معمولاً توصیه می‌شود این دارو با معدهٔ خالی (دستِ‌کم ۱ ساعت پیش یا ۲ ساعت پس از غذا) میل شود، چون غذا و به‌ویژه لبنیات می‌توانند جذبِ آن را کم کنند. کپسول را کامل و با آبِ فراوان بخورید، مگر پزشک یا داروساز روشِ دیگری را توصیه کرده باشد. مصرفِ ترینتین را با فاصلهٔ زمانیِ کافی (طبقِ راهنماییِ پزشک یا داروساز) از سایر داروها و مکمل‌های معدنی، به‌ویژه آهن، جدا کنید تا جذبش مختل نشود. پایبندی به زمان‌بندیِ ثابتِ روزانه در این دارو اهمیتِ ویژه دارد و هرگز بدونِ هماهنگی با پزشک، مصرف را قطع یا دوز را تغییر ندهید؛ در بیماریِ ویلسون، قطعِ ناگهانیِ درمان می‌تواند به تجمعِ سریعِ مسِ آزاد و آسیبِ کبدی بینجامد. آزمایش‌های پیگیریِ منظم (مانندِ سطحِ مس، عملکردِ کبد و خون) را طبقِ برنامهٔ پزشک جدی بگیرید.

ترینتین به‌ویژه با مکمل‌های آهن (مانندِ فروس‌سولفات) تداخلِ مهمی دارد؛ این دو باید با فاصلهٔ زمانیِ کافی (طبقِ نظرِ پزشک یا داروساز) از هم مصرف شوند، چون هرکدام می‌توانند جذبِ دیگری را کم کنند. مکمل‌های معدنیِ دیگر مانندِ روی، کلسیم و منیزیم و نیز آنتی‌اسیدها و لبنیات ممکن است جذبِ ترینتین را کاهش دهند و بهتر است با فاصله از آن مصرف شوند. برای پیشگیری از هرگونه تداخلِ ناخواسته، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت (به‌ویژه هر فرآوردهٔ حاویِ آهن) را به پزشک و داروساز بگو.