پنی‌سیلامین

پنی‌سیلامین ترکیبی مشتق از پنی‌سیلین است، هرچند خودِ آن خاصیتِ آنتی‌بیوتیکی ندارد. این دارو در بدن به فلزاتی مانندِ مس متصل می‌شود و دفعِ آن را از طریقِ ادرار افزایش می‌دهد؛ به همین دلیل، رکنِ اصلیِ درمانِ بیماریِ ویلسون به شمار می‌رود. همچنین با اتصال به سیستئین، ترکیبِ محلول‌تری می‌سازد که خطرِ تشکیلِ سنگ‌های سیستینی را در کلیه کم می‌کند. علاوه بر این، در برخی بیمارانِ مبتلا به آرتریتِ روماتوئیدِ فعال و مقاوم به درمان‌های دیگر نیز به‌عنوانِ داروییِ تعدیل‌کنندهٔ سیستمِ ایمنی به‌کار می‌رود، هرچند امروزه کمتر از گذشته تجویز می‌شود. به دلیلِ دامنهٔ عوارضِ احتمالی، مصرفِ آن همیشه باید با شروعِ آهسته و پایشِ منظمِ آزمایشگاهی همراه باشد.

پنی‌سیلامین را معمولاً باید با معدهٔ خالی و با فاصله از غذا، شیر و سایرِ داروها یا مکمل‌های حاویِ آهن، کلسیم، روی یا آنتی‌اسید مصرف کرد، زیرا این ترکیبات می‌توانند جذبِ دارو را کم کنند؛ پزشک یا داروساز دربارهٔ فاصلهٔ دقیقِ مصرف راهنمایی می‌کند. درمان معمولاً از مقدارِ کم آغاز و به‌تدریج و تنها طبقِ نظرِ پزشک تنظیم می‌شود. مصرفِ منظم و پایبندی به زمان‌بندیِ تجویزشده اهمیتِ زیادی دارد و نباید بدونِ هماهنگی با پزشک، مصرف را تغییر داد یا ناگهان قطع کرد. مراجعهٔ به‌موقع برای آزمایش‌های خون و ادرار نیز بخشِ جدایی‌ناپذیرِ این درمان است.

پنی‌سیلامین در کنارِ نمک‌های آهن، کلسیم، روی و آنتی‌اسیدها ممکن است کم‌جذب شود، بنابراین بهتر است فاصلهٔ زمانیِ مناسبی میانِ مصرفِ آن‌ها رعایت شود. هم‌زمانی با داروهای سرکوب‌کنندهٔ سیستمِ ایمنی یا سایرِ داروهایی که بر مغزِ استخوان اثر می‌گذارند، می‌تواند خطرِ عوارضِ خونی را افزایش دهد. مصرفِ هم‌زمان با داروهای ضدِ التهابیِ غیراستروئیدی یا سایرِ داروهای مؤثر بر کلیه نیز نیازمندِ احتیاطِ بیشتر است. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا هرگونه تداخلِ احتمالی بررسی و پایش شود.