تریفلونوماید

تریفلونوماید یکی از داروهای اصلاح‌کنندهٔ روندِ بیماری (Disease-Modifying Therapy) در مولتیپل اسکلروزیس است؛ داروهایی که با تنظیمِ سیستمِ ایمنی، از آسیبِ بیشتر به سیستمِ عصبی پیشگیری می‌کنند. این دارو با مهارِ انتخابی و برگشت‌پذیرِ آنزیمی به نامِ دهیدرواوروتات دهیدروژناز (DHODH) در لنفوسیت‌های فعال، از تکثیرِ سریعِ سلول‌های ایمنی‌ای که به غلافِ میلینِ رشته‌های عصبی حمله می‌کنند جلوگیری می‌کند. با کاهشِ این حملهٔ خودایمنی، دفعات و شدتِ عودهای بیماری کم می‌شود و روندِ پیشرفتِ ناتوانیِ جسمی کندتر می‌گردد. تریفلونوماید مولتیپل اسکلروزیس را ریشه‌کن نمی‌کند، اما یکی از گزینه‌های شناخته‌شده برای کنترلِ درازمدتِ اشکالِ عودکنندهٔ این بیماری است.

تریفلونوماید به‌صورتِ یک قرصِ خوراکی و معمولاً یک‌بار در روز، ترجیحاً در ساعتی مشخص و ثابت مصرف می‌شود تا سطحِ دارو در بدن یکنواخت بماند. این دارو را می‌توان همراه با غذا یا بدونِ غذا خورد و قرص باید به‌طورِ کامل و با آب قورت داده شود، نه خرد یا جویده. از آنجا که تریفلونوماید برای کنترلِ درازمدتِ یک بیماریِ مزمن تجویز می‌شود، پایبندی به مصرفِ منظم و بدونِ فراموشی اهمیتِ زیادی دارد؛ حتی اگر بیمار احساسِ خوبی داشته باشد، نباید بدونِ مشورت با پزشک مصرف را قطع یا دوز را تغییر دهد، زیرا امکانِ بازگشتِ فعالیتِ بیماری وجود دارد. تعیینِ دوزِ دقیق، مدتِ درمان و هرگونه تغییر در آن، تنها بر عهدهٔ پزشکِ متخصصِ مغز و اعصاب و طبقِ نسخه است.

تریفلونوماید می‌تواند با چند گروهِ دارویی تداخل داشته باشد. مصرفِ هم‌زمان با داروهای دیگری که به کبد آسیب می‌رسانند، مانندِ لفلونوماید یا متوترکسات، خطرِ آسیبِ کبدی را بیشتر می‌کند. این دارو همچنین می‌تواند اثرِ داروهای رقیق‌کنندهٔ خون مانندِ وارفارین، برخی داروهای دیابت، و قرص‌های ضدبارداریِ خوراکی را تحتِ تأثیر قرار دهد و نیاز به پایشِ دقیق‌تر یا تنظیمِ دوزِ آن داروها پیدا شود. واکسن‌های زندهٔ ضعیف‌شده در طولِ درمان با این دارو معمولاً توصیه نمی‌شوند. برخی داروهای دیگر مانندِ ریفامپین نیز می‌توانند غلظتِ تریفلونوماید را در خون تغییر دهند. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ داروییِ مصرفی‌تان را حتماً به پزشک و داروسازتان بگویید.