تاموکسیفن

تاموکسیفن دارویی خوراکی از گروهِ تعدیل‌کننده‌های انتخابیِ گیرندهٔ استروژن (Selective Estrogen Receptor Modulator) است و در ردهٔ داروهای ضدسرطان و ایمنی جای می‌گیرد. این دارو در بافتِ پستان مانندِ یک بازدارندهٔ استروژن عمل می‌کند و با اشغالِ گیرندهٔ استروژن، از تحریکِ رشدِ سلول‌های سرطانیِ وابسته به این هورمون جلوگیری می‌کند. بدن، تاموکسیفن را در کبد به متابولیت‌های فعال‌تری تبدیل می‌کند که بخشِ اصلیِ اثرِ درمانی را رقم می‌زنند. با این‌حال، برخلافِ اثرِ بازدارنده در پستان، تاموکسیفن در رحم و استخوان می‌تواند اثری شبیهِ استروژن داشته باشد؛ همین ویژگی پایهٔ برخی از عوارضِ شناخته‌شدهٔ آن است. هدفِ اصلیِ درمان با این دارو، کند کردنِ رشدِ سرطانِ پستانِ وابسته به هورمون و کاهشِ احتمالِ بازگشتِ آن پس از درمانِ اولیه است.

تاموکسیفن معمولاً به‌صورت روزانه و در ساعتِ مشخصی از شبانه‌روز مصرف می‌شود؛ می‌توان آن را همراه یا بدونِ غذا خورد، اما اگر معده‌درد یا تهوع ایجاد کرد، مصرفِ همراه با غذا معمولاً کمک‌کننده است. تعدادِ قرص، قدرتِ دارو و طولِ دورهٔ درمان (که غالباً چند سال به‌طول می‌انجامد) را فقط پزشک بر اساسِ نسخه تعیین می‌کند و بهتر است این دارو هر روز در یک ساعتِ ثابت مصرف شود تا در خاطر بماند. پایبندیِ کامل به برنامهٔ درمان اهمیتِ زیادی دارد؛ قطعِ خودسرانه یا فراموش‌کردنِ مکررِ دوز می‌تواند اثربخشیِ درمان را کاهش دهد، بنابراین در صورتِ تمایل به قطع یا تغییرِ مصرف، حتماً پیش از هر تصمیمی با پزشکِ معالج مشورت کنید.

تاموکسیفن با برخی داروهای ضدافسردگی از خانوادهٔ مهارکننده‌های بازجذبِ سروتونین (به‌ویژه پاروکستین و فلوکستین) تداخل دارد، زیرا این داروها می‌توانند تبدیلِ تاموکسیفن به فرمِ فعالش را در کبد مختل کرده و اثربخشیِ درمان را کم کنند. هم‌زمانی با داروهای ضدانعقادِ خون مانندِ وارفارین می‌تواند خطرِ خونریزی را افزایش دهد و نیازمندِ پایشِ دقیق‌تر است. مصرفِ هم‌زمان با داروهای هورمونی یا قرص‌های ضدبارداریِ حاویِ استروژن معمولاً توصیه نمی‌شود. به‌طورِ کلی، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا از هرگونه تداخلِ احتمالی پیشگیری شود.