سیلدنافیل

سیلدنافیل دارویی خوراکی به‌شکل قرص و از دستهٔ مهارکننده‌های فسفودی‌استراز نوع ۵ است که در ایران، علاوه بر نام ژنریک، با نام برند «ویاگرا» نیز شناخته می‌شود. این دارو در پاسخ به تحریک جنسی طبیعی، با افزایش جریان خون به بافت آلت تناسلی، به دستیابی و حفظ نعوظ کمک می‌کند؛ به‌طور دقیق‌تر، سیلدنافیل با مهار آنزیم فسفودی‌استراز ۵، اثر یک مادهٔ پیام‌رسانِ طبیعیِ گشادکنندهٔ عروق را در بافت آلت طولانی‌تر می‌کند. نکتهٔ مهم این است که این دارو به‌تنهایی و بدون تحریک جنسی، نعوظ ایجاد نمی‌کند. همین مادهٔ دارویی در کاربردی دیگر، برای درمان فشار خون شریان ریوی نیز به کار می‌رود تا با شل‌کردن عروق ریه، فشار واردشده بر قلب کاهش یابد. هدف اصلی درمان با سیلدنافیل، بهبود عملکرد جنسی در مردان مبتلا به اختلال نعوظ یا بهبود ظرفیت فعالیت بدنی در بیماران مبتلا به فشار خون شریان ریوی است.

سیلدنافیل معمولاً پیش از فعالیت جنسی و بر حسب نیاز مصرف می‌شود، نه به‌صورت روزانه و با برنامهٔ ثابت (مگر در کاربرد فشار خون شریان ریوی که پزشک ممکن است برنامهٔ منظم‌تری برای آن تجویز کند). در کاربرد اختلال نعوظ، این دارو معمولاً حداکثر یک‌بار در شبانه‌روز مصرف می‌شود، مگر آنکه پزشک دستور دیگری داده باشد. این دارو را می‌توان با یا بدون غذا مصرف کرد، اما خوردن آن همراه با غذای پرچرب و سنگین می‌تواند شروع اثرش را کندتر کند؛ اگر پاسخ سریع‌تری مدنظر است، مصرف آن با معدهٔ نسبتاً خالی یا غذای سبک منطقی‌تر است. نکتهٔ مهم این‌که سیلدنافیل به‌تنهایی نعوظ ایجاد نمی‌کند و برای اثرگذاری به تحریک جنسی نیاز دارد. به تعداد و فاصلهٔ نوبت‌های مصرفی که پزشک تعیین کرده پایبند باشید و بدون هماهنگی با او، دفعات مصرف را افزایش ندهید، چون این کار خطر عوارض را بالا می‌برد. تعیین دقیق مقدار مصرف و شرایط خاص هر بیمار بر عهدهٔ پزشک است و باید دقیقاً طبق نسخه عمل شود.

سیلدنافیل تداخل‌های دارویی مهمی دارد که باید حتماً رعایت شوند. خطرناک‌ترین آن‌ها، مصرف هم‌زمان با هر نوع دارو یا اسپریِ حاوی نیترات (مانند نیتروگلیسیرین که برای درد قفسهٔ سینهٔ قلبی استفاده می‌شود) یا با ریوسیگوات (داروی دیگر فشار خون ریوی) است؛ این ترکیب‌ها می‌توانند فشار خون را به‌طور خطرناک و ناگهانی پایین بیاورند و اصلاً نباید انجام شوند. داروهای فشارخونِ گروه آلفا-بلاکر (که گاهی برای بزرگی خوش‌خیم پروستات هم تجویز می‌شوند) و سایر داروهای پایین‌آورندهٔ فشار خون نیز می‌توانند در ترکیب با سیلدنافیل خطر افت فشار را افزایش دهند. برخی داروهای ضدقارچ، برخی آنتی‌بیوتیک‌های ماکرولیدی و برخی داروهای ضدویروسی خاص می‌توانند سطح سیلدنافیل را در خون بالا ببرند، درحالی‌که داروهایی مانند ریفامپین ممکن است اثر آن را کم کنند. مصرف زیاد الکل هم می‌تواند اثربخشی دارو را کاهش دهد و خطر افت فشار و سرگیجه را بیشتر کند. فهرست کامل داروها و مکمل‌های مصرفی خود را به پزشک و داروساز اطلاع دهید.