بروموکریپتین

بروموکریپتین ترکیبی از خانوادهٔ آلکالوئیدهای ارگو (Ergot Alkaloids) است که با تحریک گیرنده‌های دوپامین در غدهٔ هیپوفیز عمل می‌کند. این اثر ترشح هورمون پرولاکتین را کاهش می‌دهد و به همین دلیل رده‌بندی اصلی این دارو در گروه داروهای مؤثر بر دستگاه تناسلی و هورمون‌های جنسی قرار دارد. همین اثر بر گیرنده‌های دوپامینی در بخش‌های دیگر مغز باعث شده در کنترل برخی علائم حرکتی بیماری پارکینسون نیز کاربرد داشته باشد. هدف اصلی درمان، بازگرداندن سطح پرولاکتین به محدودهٔ طبیعی و کاهش عوارضی مانند بی‌نظمی قاعدگی، ناباروری و ترشح غیرعادی شیر است.

بروموکریپتین را طبق دستور پزشک و معمولاً همراه با غذا مصرف کنید؛ این کار جذب دارو را یکنواخت‌تر می‌کند و احتمال تهوع و سرگیجه را کم می‌کند. درمان معمولاً با دوز بسیار پایین آغاز و طی چند هفته، به‌تدریج و زیر نظر پزشک، افزایش داده می‌شود تا بدن فرصت سازگاری پیدا کند؛ بنابراین دوز دارو را خودسرانه تغییر ندهید. قرص را هر روز در ساعت‌های مشخص و دقیقاً طبق نسخه مصرف کنید و حتی اگر علائمتان بهتر شد، بدون مشورت با پزشک مصرف را قطع نکنید، چون قطع ناگهانی می‌تواند به بازگشت علائم منجر شود. مقدار دقیق دارو، مدت درمان و زمان قطع آن را فقط پزشک بر پایهٔ پاسخ بدن شما و آزمایش‌های دورهٔ پرولاکتین تعیین می‌کند.

بروموکریپتین می‌تواند با داروهای پایین‌آورندهٔ فشار خون، اثر افت فشار را تشدید کند و با داروهای ضدروان‌پریشی (Antipsychotics) یا داروهای ضدتهوعی مانند متوکلوپرامید و دومپریدون، اثر یکدیگر را خنثی کنند، چون این داروها گیرندهٔ دوپامین را مسدود می‌کنند. مصرف هم‌زمان با سایر مشتقات ارگو یا برخی آنتی‌بیوتیک‌های ماکرولید نیز می‌تواند سطح خونی بروموکریپتین را بالا ببرد و توصیه نمی‌شود. الکل نیز می‌تواند سرگیجه و ناراحتی گوارشی ناشی از دارو را تشدید کند، بنابراین بهتر است در دوران درمان مصرف نشود. فهرست کامل داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا از تداخل‌های احتمالی پیشگیری شود.