ریوسیگوات

ریوسیگوات از دستهٔ داروهای محرک گوانیلات‌سیکلاز محلول (Soluble Guanylate Cyclase Stimulator) است که در گروه درمانی قلب و عروق قرار می‌گیرد. این دارو با دو مکانیسم بر آنزیم گوانیلات‌سیکلاز اثر می‌گذارد: هم آن را نسبت به مونوکسید نیتروژن طبیعی بدن حساس‌تر می‌کند و هم مستقل از آن، مستقیماً همان آنزیم را فعال می‌سازد. نتیجهٔ این دو اثر، افزایش مادهٔ پیام‌رسان داخل‌سلولی است که باعث شل‌شدن عضلات دیوارهٔ عروق ریه، کاهش مقاومت عروقی و در نهایت کاهش فشار خون شریان ریوی می‌شود. هدف اصلی درمان با ریوسیگوات، بهبود توان جسمی بیمار، کاهش تنگی نفس و کند کردن روند پیشرفت بیماری است، نه درمان قطعی علت زمینه‌ای فشار خون ریوی.

ریوسیگوات را طبق برنامه‌ای که پزشک تعیین می‌کند مصرف کنید؛ درمان معمولاً با دوز کم آغاز و به‌تدریج افزایش می‌یابد تا خطر افت فشار خون در روزهای نخست کمتر شود. قرص را می‌توان با یا بدون غذا خورد، اما بهتر است هر روز مصرف آن را نسبت به وعده‌های غذایی یکسان نگه دارید تا اثر دارو در بدن پایدار بماند. اگر سیگار می‌کشید یا اخیراً سیگار را ترک کرده‌اید، حتماً به پزشک بگویید، زیرا سیگار می‌تواند اثر دارو را تغییر دهد و ممکن است نیاز به بازبینی دوز باشد. مصرف این دارو را بدون هماهنگی با پزشک قطع نکنید و برنامهٔ منظم مصرف روزانه را طبق نظر او رعایت کنید.

ریوسیگوات هرگز نباید همراه داروهای مهارکنندهٔ فسفودی‌استراز نوع ۵ (مانند سیلدنافیل، تادالافیل و واردنافیل) یا نیترات‌ها و داروهای آزادکنندهٔ نیتریک‌اکساید مصرف شود، چون خطر افت شدید و خطرناک فشار خون به‌شدت بالا می‌رود. مصرف هم‌زمان با سایر داروهای کاهندهٔ فشار خون نیز می‌تواند این افت فشار را تشدید کند. برخی داروها مانند ضدقارچ‌های آزولی یا برخی مهارکننده‌های آنزیمی خاص می‌توانند غلظت خونی ریوسیگوات را بالا ببرند، در حالی که داروهایی مانند ریفامپین یا برخی داروهای ضدتشنج اثر آن را کاهش می‌دهند. داروهای ضداسید معده نیز ممکن است جذب دارو را کم کنند، و سیگار کشیدن غلظت خونی آن را پایین می‌آورد. به همین دلیل، فهرست کامل داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا از این تداخل‌ها پیشگیری شود.