پردنیزون

پردنیزون یک کورتیکواستروئیدِ مصنوعی و خوراکی از ردهٔ هورمون‌های سیستمیک است که در بدن به شکلِ فعالِ خود، یعنی پردنیزولون، تبدیل می‌شود. این دارو با اثر بر گیرنده‌های گلوکوکورتیکوئیدی، پاسخِ التهابی و فعالیتِ سیستمِ ایمنی را کاهش می‌دهد و به همین دلیل در طیفِ گسترده‌ای از بیماری‌های التهابی، خودایمنی و آلرژیک کاربرد دارد. این دارو معمولاً به‌صورتِ قرص و بسته به نوع و شدتِ بیماری، برای دوره‌های کوتاه‌مدت یا بلندمدت تجویز می‌شود. هدفِ اصلیِ درمان، کنترلِ التهاب و علائمِ ناشی از فعالیتِ بیش‌ازحدِ سیستمِ ایمنی است، نه لزوماً درمانِ قطعیِ بیماریِ زمینه‌ای.

پردنیزون را طبقِ برنامه‌ای که پزشک تعیین کرده، معمولاً همراه با غذا یا شیر مصرف کنید تا احتمالِ ناراحتیِ معده کمتر شود. اگر پزشک زمانِ مشخصی، مثلاً صبح، را توصیه کرده، سعی کنید هر روز در همان ساعت مصرف کنید. دوز و مدتِ درمان را دقیقاً همان‌طور که در نسخه آمده رعایت کنید و بدونِ مشورتِ پزشک، آن را تغییر ندهید یا زودتر از موعد قطع نکنید. در مصرفِ طولانی‌مدت، قطعِ ناگهانیِ دارو می‌تواند خطرناک باشد؛ پزشک معمولاً دوز را به‌تدریج کاهش می‌دهد تا بدن فرصتِ سازگاری داشته باشد. اگر یک نوبت از دارو را فراموش کردید، دربارهٔ نحوهٔ جبرانِ آن از پزشک یا داروسازِ خود بپرسید.

پردنیزون می‌تواند با داروهای گوناگونی تداخل داشته باشد. مصرفِ هم‌زمان با ضدالتهاب‌های غیراستروئیدی، مانند ایبوپروفن یا آسپرین، خطرِ زخم و خونریزیِ گوارشی را افزایش می‌دهد. این دارو ممکن است اثرِ داروهای پایین‌آورندهٔ قندِ خون و انسولین را کاهش دهد و نیاز به تنظیمِ دوزِ آن‌ها پیش بیاید. مصرفِ هم‌زمان با ادرارآورها می‌تواند کاهشِ پتاسیمِ خون را تشدید کند و اثرِ رقیق‌کننده‌های خون مانند وارفارین را نیز باید پزشک پایش کند. برخی آنتی‌بیوتیک‌ها و داروهای ضدتشنج هم می‌توانند سطحِ اثرِ پردنیزون را تغییر دهند، و معمولاً در دورانِ مصرفِ این دارو از تزریقِ واکسن‌های زنده خودداری می‌شود. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ دارویی‌ای را که مصرف می‌کنید، به پزشک و داروسازِ خود بگویید.