آسپرین

آسپرین یکی از شناخته‌شده‌ترین داروهای دنیاست که در دوزِ پایین در ردهٔ ضدپلاکت‌ها (Antiplatelet) و در گروهِ درمانیِ خون و خون‌سازی قرار می‌گیرد. این دارو با مهارِ برگشت‌ناپذیرِ یک آنزیمِ کلیدی در پلاکت‌ها، از تولیدِ مادهٔ محرکِ لخته‌شدن جلوگیری می‌کند و در نتیجه پلاکت‌ها کمتر به هم می‌چسبند و احتمالِ تشکیلِ لختهٔ خطرناک در عروق کاهش می‌یابد. به همین دلیل، آسپرینِ کم‌دوز عمدتاً برای محافظت از قلب و عروق به‌کار می‌رود، نه برای تسکینِ درد یا تب که دوزهای بالاترِ آن سال‌هاست برای همین منظور شناخته شده است. در ایران این دارو به‌شکلِ قرصِ جویدنیِ کم‌دوز و با نام‌های تجاریِ گوناگون مانندِ تداسا و آ اس آ در دسترس است. مصرفِ آن همیشه باید طبقِ تشخیص و نسخهٔ پزشک باشد.

آسپرینِ کم‌دوز معمولاً همراه یا بلافاصله پس از غذا مصرف می‌شود تا احتمالِ ناراحتیِ معده کاهش یابد؛ قرصِ جویدنی را می‌توان جوید یا با کمی آب قورت داد، مگر آنکه پزشک روشِ دیگری را توصیه کرده باشد. بهتر است این دارو هر روز در ساعتِ مشخصی مصرف شود تا اثرِ محافظتیِ آن پیوسته باقی بماند؛ اگر آسپرین برای محافظت از قلب و عروق تجویز شده باشد، قطعِ ناگهانیِ آن، به‌ویژه بدونِ هماهنگی با پزشک، می‌تواند خطرِ لخته‌شدن را افزایش دهد. مقدارِ دقیق، تعدادِ دفعات و مدتِ مصرف را فقط پزشک یا داروسازِ شما بر اساسِ شرایطِ بالینی‌تان تعیین می‌کند و باید دقیقاً طبقِ نسخه عمل شود.

آسپرین می‌تواند در کنارِ داروهای رقیق‌کنندهٔ خون مانندِ وارفارین و سایرِ داروهای ضدِانعقاد، و نیز در کنارِ دیگر داروهای ضدالتهابیِ غیراستروئیدی، خطرِ خون‌ریزی را به‌طورِ محسوسی افزایش دهد؛ مصرفِ هم‌زمان با کورتیکواستروئیدها نیز احتمالِ آسیبِ گوارشی را بیشتر می‌کند. برخی داروهای ضدافسردگیِ اختصاصیِ بازجذبِ سروتونین و نیز نوشیدنِ الکل، این خطر را باز هم افزایش می‌دهند. از سویِ دیگر، آسپرین ممکن است اثرِ برخی داروهای فشارِ خون یا ادرارآورها را تحتِ تأثیر قرار دهد. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ دارویی‌ای را که مصرف می‌کنید همیشه به پزشک و داروسازِ خود بگویید.