پگاسپارگاز

پگاسپارگاز شکلِ پگیله‌شدهٔ آنزیمِ ال-آسپاراژیناز است که با پیوند به مادّه‌ای به نامِ پلی‌اتیلن‌گلیکول (PEG)، ماندگاریِ آن در بدن را افزایش داده و نیاز به تزریق‌های مکرر را کم کرده است. این دارو در ردهٔ داروهای ضدسرطان (آنتی‌نئوپلاستیک) جای دارد و در درمانِ لوسمی لنفوبلاستیک حاد به کار می‌رود. مکانیسمِ اثرِ آن با اغلبِ داروهای شیمی‌درمانی متفاوت است: این دارو با تجزیهٔ اسیدآمینهٔ آسپاراژین در خون، سلول‌های لوسمیک را که برخلافِ سلول‌های سالم نمی‌توانند این اسیدآمینه را خودشان بسازند، از مادّهٔ لازم برای رشد و ساختِ پروتئین محروم می‌کند. به همین دلیل، پگاسپارگاز همیشه به‌صورتِ تزریقی و در محیطِ بیمارستان یا کلینیکِ تخصصی، زیرِ نظرِ مستقیمِ پزشکِ متخصصِ خون و سرطان تجویز می‌شود، نه به‌صورتِ خودسرانه در خانه.

پگاسپارگاز خوراکی نیست و هرگز در منزل یا به‌صورتِ خودسرانه تزریق نمی‌شود. تیمِ درمان این دارو را به‌صورتِ تزریقِ وریدی (داخلِ سرم) یا گاهی تزریقِ عضلانی، در بیمارستان یا کلینیکِ تخصصیِ خون و سرطان و طبقِ برنامهٔ زمانیِ تعیین‌شده در پروتکلِ شیمی‌درمانی تجویز می‌کند. در طولِ تزریق و مدتی پس از آن، برایِ بروزِ هرگونه واکنشِ ناگهانی زیرِ نظرِ مستقیمِ پرسنلِ درمانی خواهید بود. حضورِ به‌موقع در همهٔ نوبت‌های درمان و آزمایش‌های خونِ توصیه‌شده (مانندِ بررسیِ عملکردِ کبد، انعقادِ خون، قندِ خون و آنزیم‌های لوزالمعده) برای ایمنیِ روندِ درمان ضروری است. بدونِ هماهنگی با پزشکِ متخصص، هیچ نوبتی از این دارو یا سایرِ داروهای همراهِ پروتکل را حذف یا به تعویق نیندازید.

مصرفِ هم‌زمانِ پگاسپارگاز با داروهای رقیق‌کنندهٔ خون یا سایرِ داروهایی که بر انعقاد اثر می‌گذارند، می‌تواند خطرِ خونریزی یا لخته‌شدنِ غیرعادیِ خون را افزایش دهد. ترتیب و فاصلهٔ زمانیِ تزریقِ این دارو نسبت به سایرِ داروهای پروتکلِ شیمی‌درمانی، به‌ویژه وین‌کریستین و کورتیکواستروئیدها، در کاهشِ عوارض اهمیت دارد و توسط تیمِ درمان به‌دقت برنامه‌ریزی می‌شود. مصرفِ هم‌زمان با داروهای دیگرِ آسیب‌رسان به کبد نیز ممکن است خطرِ مشکلاتِ کبدی را بیشتر کند. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا از هرگونه تداخلِ ناخواسته پیشگیری شود.