پامیدرونات دی‌سدیم

پامیدرونات دی‌سدیم یکی از داروهای گروه بیس‌فسفونات‌های نیتروژن‌دار (Nitrogen-containing Bisphosphonate) است که در ردهٔ داروهای اسکلتی‑عضلانی قرار می‌گیرد. این دارو با اتصال به بافت استخوانی، فعالیت سلول‌های تحلیل‌برندهٔ استخوان (استئوکلاست) را مهار می‌کند و از این راه سرعت تخریب و بازجذب استخوان را کم می‌کند. نتیجهٔ این اثر، کاهش غلظت کلسیم آزادشده از استخوان به خون و کاهش آسیب‌های استخوانیِ ناشی از برخی سرطان‌ها و بیماری‌های استخوانی است. پامیدرونات فقط به شکل تزریقی و در محیط درمانی، معمولاً به‌صورت انفوزیون وریدیِ آهسته، استفاده می‌شود.

پامیدرونات را خودِ بیمار مصرف نمی‌کند؛ این دارو را پزشک یا پرستار به‌صورت انفوزیون وریدیِ آهسته و طی چند ساعت، معمولاً در بیمارستان یا کلینیک تخصصی، تزریق می‌کند. پیش از هر نوبت معمولاً مایعات کافی به بدن رسانده می‌شود تا از کلیه‌ها محافظت شود و آزمایش خون برای بررسی کلسیم، فسفر و عملکرد کلیه انجام می‌گیرد. فاصلهٔ بین نوبت‌های تزریق و تعداد آن‌ها را پزشک بر پایهٔ نوع بیماری و پاسخ بدن تعیین می‌کند؛ در نوبت‌ها جا نیفتید و بدون هماهنگی با پزشک برنامهٔ درمان را تغییر ندهید یا قطع نکنید. پیش از شروع درمان، معاینهٔ دندان و رفع مشکلات احتمالیِ دندان و لثه توصیه می‌شود، چون این گروه دارویی با خطر نادرِ آسیب استخوان فک مرتبط است.

پامیدرونات هم‌زمان با داروهای آمینوگلیکوزیدی (مانند جنتامایسین) می‌تواند اثر کاهندهٔ کلسیم را تشدید کند و خطر هایپوکلسمی را بیشتر کند. مصرف هم‌زمان با سایر داروهای اثرگذار بر کلیه نیز باید با احتیاط و زیر نظر پزشک انجام شود، و در بیمارانی که هم‌زمان تالیدومید مصرف می‌کنند، احتمال اختلال عملکرد کلیه بیشتر گزارش شده است. مکمل‌های کلسیم و ویتامین D معمولاً بخشی از مراقبت‌های همراه درمان هستند، اما زمان و مقدار مصرف آن‌ها را باید پزشک مشخص کند. فهرست کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا از تداخل‌های احتمالی پیشگیری شود.