آتراکوریوم بسیلات

آتراکوریوم بسیلات از خانوادهٔ شل‌کننده‌های عضلانیِ غیردپلاریزان (Non-depolarizing Muscle Relaxant) است و تنها به‌صورتِ تزریقِ وریدی، توسطِ متخصصِ بیهوشی یا پزشکِ مراقبتِ ویژه تجویز می‌شود. این دارو با مسدودکردنِ گیرندهٔ استیل‌کولین در محلِ اتصالِ عصب به عضله، انتقالِ پیامِ عصبی به عضلاتِ اسکلتی را متوقف می‌کند و شلیِ موقتِ عضلانی پدید می‌آورد. یکی از ویژگی‌های شاخصِ آن این است که دفعش عمدتاً از طریقِ یک واکنشِ شیمیاییِ خودبه‌خودی در خون انجام می‌شود، نه کبد یا کلیه، به همین دلیل در بیمارانی با کاهشِ کارکردِ این اندام‌ها نیز گزینهٔ مناسبی به شمار می‌آید. این دارو به‌تنهایی نه هوشیاری را از بین می‌برد و نه دردی را تسکین می‌دهد؛ از این‌رو همواره در کنارِ داروهای بیهوش‌کننده و مسکن به کار می‌رود و روندِ اثرش به‌طورِ کامل توسطِ تیمِ درمان مدیریت می‌شود.

آتراکوریوم بسیلات هرگز در خانه یا به‌صورتِ خودسرانه استفاده نمی‌شود؛ این دارو منحصراً به‌صورتِ تزریقِ وریدی، توسطِ متخصصِ بیهوشی و در محیطِ کاملاً کنترل‌شدهٔ اتاقِ عمل یا آی‌سی‌یو تجویز می‌شود. زمان‌بندی، مقدار و شیوهٔ تزریق (یک‌باره یا مداوم) را پزشک بر اساسِ نوعِ عمل، شرایطِ فرد و پاسخِ عضلانیِ او تعیین می‌کند و در تمامِ مدتِ اثرِ دارو، ضربانِ قلب، تنفس و میزانِ شلیِ عضلانیِ بیمار پیوسته کنترل می‌شود. از آنجا که این دارو به‌تنهایی خواب‌آور یا مسکن نیست، همیشه همراه با داروهای بیهوشیِ عمومی و ضددرد به کار می‌رود تا بیمار در طولِ عمل نه هوشیار باشد و نه دردی احساس کند.

برخی داروها می‌توانند شدت یا مدتِ اثرِ شل‌کنندگیِ عضلانیِ آتراکوریوم را افزایش دهند؛ از جمله دستهٔ آنتی‌بیوتیک‌هایِ آمینوگلیکوزیدی، برخی گازهای بیهوشیِ استنشاقی، نمک‌های منیزیم و برخی داروهای قلبیِ مسدودکنندهٔ کانالِ کلسیم. در مقابل، مصرفِ طولانی‌مدتِ برخی داروهای ضدتشنج ممکن است بدن را نسبت به این دارو مقاوم‌تر کند. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا پیش از بیهوشی، خطرِ تداخل بررسی و مدیریت شود.