باکلوفن

باکلوفن دارویی از دستهٔ شل‌کننده‌های عضلانی است که بر سیستمِ عصبی مرکزی اثر می‌گذارد و از نظرِ ساختارِ شیمیایی به گاما-آمینوبوتیریک‌اسید (GABA)، یک ناقلِ عصبیِ بازدارنده در بدن، شباهت دارد. این دارو با اثر بر گیرنده‌های گابا-بی (GABA-B) در نخاع، تحریکِ بیش‌ازحدِ عضلانی را کاهش می‌دهد و به این ترتیب سفتی و اسپاسمِ عضلات را تسکین می‌بخشد. باکلوفن معمولاً برای بیمارانی تجویز می‌شود که به‌دلیلِ آسیب یا بیماریِ سیستمِ عصبی، مانندِ مولتیپل‌اسکلروزیس یا آسیبِ نخاعی، دچارِ سفتی و اسپاسمِ عضلانیِ آزاردهنده شده‌اند. این دارو هم به‌صورتِ قرصِ خوراکی و هم به‌صورتِ تزریقِ داخل‌نخاعی، برای مواردِ شدیدتر و زیرِ نظرِ متخصص، در دسترس است.

قرصِ باکلوفن را می‌توان با یا بدونِ غذا مصرف کرد؛ اگر دچارِ ناراحتیِ گوارشی شدید، مصرفِ آن همراه با غذا معمولاً کمک‌کننده است. دوز معمولاً به‌تدریج و از مقدارِ کم آغاز می‌شود تا بدن فرصتِ سازگاری داشته باشد، پس این روند را خودسرانه تغییر ندهید. نکتهٔ بسیار مهم این است که هرگز مصرفِ باکلوفن را ناگهان و بدونِ هماهنگی با پزشک قطع نکنید، زیرا این کار می‌تواند واکنش‌های ناخوشایند و در مواردِ نادر و جدی ایجاد کند؛ قطعِ دارو باید همیشه تدریجی و زیرِ نظرِ پزشک باشد. شکل، مقدار و برنامهٔ دقیقِ مصرف، چه قرصِ خوراکی و چه تزریقِ داخل‌نخاعی، را فقط پزشک یا داروسازِ معالج بر اساسِ شرایطِ فرد تعیین می‌کند.

باکلوفن می‌تواند با سایرِ داروهای آرام‌بخش و کاهندهٔ هوشیاری، مانندِ بنزودیازپین‌ها، مسکن‌های اُپیوییدی، برخی داروهای ضدافسردگی و حتی الکل، اثرِ خواب‌آور و کاهندهٔ تنفس را تشدید کند؛ به همین دلیل مصرفِ هم‌زمانِ الکل توصیه نمی‌شود. هم‌چنین ممکن است در کنارِ داروهای کاهندهٔ فشارِ خون، افتِ فشار را بیشتر کند. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا خطرِ تداخل بررسی شود.