لیدوکائین هیدروکلراید/اپی‌نفرین

لیدوکائین هیدروکلراید/اپی‌نفرین یک بی‌حس‌کنندهٔ موضعی تزریقی از گروه بی‌حس‌کننده‌های آمیدی است. لیدوکائین با مهار موقت عبور پیام‌های عصبی، درد و حس را در ناحیهٔ هدف کاهش می‌دهد. اپی‌نفرین رگ‌های همان ناحیه را منقبض می‌کند و می‌تواند جذب لیدوکائین به خون را آهسته‌تر، مدت بی‌حسی را طولانی‌تر و خونریزی موضعی را کمتر کند. غلظت اپی‌نفرین در فرآورده‌های مختلف یکسان نیست و انتخاب آن به محل و نوع اقدام بستگی دارد.

این فرآورده تزریقی است و نباید خودسرانه یا در منزل تزریق شود؛ پزشک یا دندان‌پزشک مقدار، غلظت، محل و روش تزریق را بر پایهٔ نوع اقدام و وضعیت بیمار تعیین می‌کند. هنگام تزریق، بروز مزهٔ فلزی، وزوز گوش، گزگز اطراف دهان، بی‌قراری، لرزش، تپش شدید یا احساس بدحالی را فوراً به کادر درمان اطلاع دهید. در بی‌حسی دندان، تا برگشت کامل حس لب و زبان از جویدن غذای جامد و خوردن نوشیدنی داغ خودداری کنید تا لب یا گونه را ناخواسته گاز نگیرید. آمپول یا ویال تک‌دوزِ بازشده برای نوبت بعد نگهداری نمی‌شود.

مصرف همزمان با بی‌حس‌کننده‌های موضعی دیگر می‌تواند سمیت عصبی و قلبی را افزایش دهد. به‌دلیل وجود اپی‌نفرین، برخی ضدافسردگی‌ها مانند مهارکننده‌های مونوآمین‌اکسیداز و سه‌حلقه‌ای، داروهای مسدودکنندهٔ بتای غیرانتخابی و داروهای ارگوتی ممکن است فشارخون را شدیداً بالا ببرند یا ضربان قلب را کند و نامنظم کنند؛ داروهای بیهوشی استنشاقی قوی نیز خطر نامنظمی ضربان را بیشتر می‌کنند. داروهایی مانند نیترات‌ها و نیتریت‌ها، داپسون، برخی داروهای سولفونامیدی، نیتروفورانتوئین و بعضی بی‌حس‌کننده‌های موضعی می‌توانند خطر متهموگلوبینمی را افزایش دهند. تداخل غذایی مهمی شناخته نشده است، اما الکل می‌تواند سرگیجه و خواب‌آلودگی را بدتر کند؛ تا برطرف‌شدن آثار تزریق از آن پرهیز کنید. فهرست کامل داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید.