آدرنالین

آدرنالین کاتکول‌آمینی است که هم به‌طورِ طبیعی از غدهٔ فوق‌کلیه ترشح می‌شود و هم به‌صورتِ دارو در موقعیت‌های اورژانسی تزریق می‌شود. این دارو با تحریکِ هم‌زمانِ گیرنده‌های آلفا و بتا آدرنرژیک عمل می‌کند: عروقِ خونی را منقبض و فشارِ خون را بالا می‌برد، قدرت و سرعتِ ضربانِ قلب را افزایش می‌دهد و هم‌زمان راه‌های هواییِ ریه را گشاد می‌کند. به همین دلیل، مؤثرترین و سریع‌ترین دارویِ موجود برایِ برگرداندنِ واکنشِ آلرژیکِ شدید (آنافیلاکسی) و یکی از داروهای اصلیِ احیای قلبی‌ریوی است. شکلِ رایجِ آن برایِ مصرفِ بیماران، قلم یا آمپولِ تزریقیِ آماده است که تنها در موقعیتِ اورژانس به کار می‌رود.

در آنافیلاکسی، آدرنالین باید در همانِ دقایقِ نخستینِ بروزِ علائم و بدونِ تأخیر تزریق شود؛ تزریق معمولاً در قسمتِ بیرونی و میانیِ رانِ پا انجام می‌شود و در صورتِ لزوم می‌توان آن را حتی از رویِ لباس تزریق کرد. نحوهٔ دقیقِ کارکردن با قلمِ تزریقِ خودکار — نگه‌داشتنِ آن، لحظهٔ فشردن، مدتِ نگه‌داشتن در محل — باید پیش از هرگونه نیازِ واقعی، توسطِ پزشک یا داروساز آموزش داده شود تا در لحظهٔ اضطراری بدونِ خطا انجام شود. بلافاصله پس از هر تزریق، حتی اگر علائم بهتر شده باشند، فوراً به اورژانس مراجعه کنید، زیرا ممکن است علائم پس از مدتی دوباره بازگردد. نوع و قدرتِ قلمِ تزریقِ خودکار، و در محیطِ بیمارستانی مقدار و روشِ دقیقِ تزریق را نیز، فقط پزشک یا تیمِ درمان بر اساسِ شرایطِ فرد تعیین می‌کند.

برخی داروها می‌توانند اثرِ آدرنالین را تغییر دهند یا خطرِ عوارضِ قلبی را افزایش دهند. برایِ نمونه، بتابلوکرها ممکن است اثرِ آدرنالین را کم کنند یا برعکس باعثِ افزایشِ شدیدِ فشارِ خون و کاهشِ ضربانِ قلب شوند، و داروهای ضدافسردگیِ سه‌حلقه‌ای یا مهارکننده‌های مونوآمین‌اکسیداز می‌توانند اثراتِ قلبی‌عروقیِ آن را تشدید کنند. مصرفِ هم‌زمان با سایرِ محرک‌های سمپاتیک، مانندِ برخی داروهای سرماخوردگی، نیز باید با احتیاط باشد؛ در افرادِ دیابتی، آدرنالین می‌تواند قندِ خون را بالا ببرد. با این‌همه، در آنافیلاکسیِ واقعی هرگز نباید به‌خاطرِ نگرانی از تداخلِ دارویی، تزریقِ آدرنالین به تعویق بیفتد. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا خطرِ تداخل بررسی شود.