لووتیروکسین سدیم

لووتیروکسین سدیم نسخهٔ مصنوعیِ هورمونِ تیروکسین (T4) است که در بدنِ افرادِ سالم به‌طورِ طبیعی توسطِ غدهٔ تیروئید ساخته می‌شود. این هورمون در بافت‌هایِ بدن به شکلِ فعال‌ترِ خود یعنی تری‌یدوتیرونین (T3) تبدیل می‌شود و بر سوخت‌وسازِ تقریباً همهٔ سلول‌هایِ بدن اثر می‌گذارد. لووتیروکسین در ردهٔ هورمون‌هایِ تیروئیدی قرار دارد و هدفِ اصلیِ آن جایگزینیِ هورمونی است که غدهٔ تیروئید به‌اندازهٔ کافی تولید نمی‌کند، و در مواردی نیز کاهشِ ترشحِ هورمونِ محرکِ تیروئید (TSH) از غدهٔ هیپوفیز. مقدارِ مؤثر برایِ هر فرد کاملاً اختصاصی است و پزشک آن را بر اساسِ نتیجهٔ آزمایش‌هایِ خون تنظیم می‌کند.

اصولِ کلی این است که لووتیروکسین صبح، ناشتا و حدودِ نیم تا یک ساعت پیش از صبحانه، همراه با یک لیوان آب و به‌صورتِ کامل قورت داده شود، چون غذا و برخی نوشیدنی‌ها جذبِ آن را کم می‌کنند. بهتر است هر روز در یک ساعتِ مشخص مصرف شود تا سطحِ هورمون در بدن ثابت بماند. این دارو معمولاً درمانی طولانی‌مدت یا مادام‌العمر است و قطعِ ناگهانی یا تغییرِ خودسرانهٔ آن می‌تواند علائمِ کم‌کاریِ تیروئید را بازگرداند؛ هرگونه تغییر باید فقط با نظرِ پزشک و پس از بررسیِ آزمایشِ خون انجام شود. مقدارِ دقیقِ مصرف را همیشه طبقِ نسخهٔ پزشک یا داروساز رعایت کنید.

لووتیروکسین با موادی مانندِ مکمل‌هایِ آهن و کلسیم، آنتی‌اسیدهایِ حاویِ آلومینیوم یا منیزیم، برخی داروهایِ کاهندهٔ اسیدِ معده و داروهایِ پایین‌آورندهٔ چربیِ خون مانندِ کلستیرامین تداخل دارد و جذبِ آن را کم می‌کند؛ بهتر است بینِ مصرفِ این دارو و موادِ یادشده چند ساعت فاصله بیفتد. این دارو همچنین می‌تواند اثرِ داروهایِ ضدِانعقادِ خون مانندِ وارفارین و داروهایِ پایین‌آورندهٔ قندِ خون را تغییر دهد، و قرص‌هایِ ضدِبارداریِ هورمونی نیز ممکن است نیازِ بدن به این دارو را تحتِ تأثیر قرار دهند. مصرفِ هم‌زمانِ قهوه، سویا و غذاهایِ پرفیبر نیز می‌تواند جذبِ دارو را کاهش دهد. برایِ پیشگیری از هرگونه تداخلِ ناخواسته، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید.