کلستیرامین

کلستیرامین یک رزینِ تبادل‌یونیِ خوراکی است که در دستهٔ داروهای متصل‌شونده به اسیدهای صفراوی (Bile Acid Sequestrant) قرار می‌گیرد. این دارو در رودهٔ کوچک هرگز جذب خون نمی‌شود؛ بلکه به اسیدهای صفراوی می‌چسبد و مانع بازجذب آن‌ها می‌شود، در نتیجه بدن برای ساختنِ اسید صفراوی تازه، کلسترول بیشتری از خون برمی‌دارد و سطح کلسترول بد کاهش می‌یابد. همین اتصال به اسیدهای صفراوی باعث می‌شود کلستیرامین در کاهشِ خارشِ ناشی از تجمعِ صفرا نیز مؤثر باشد. چون این دارو در روده باقی می‌ماند و وارد جریان خون نمی‌شود، اثرش موضعی است و عوارض سیستمیک آن معمولاً محدود است.

کلستیرامین به شکل پودر است و هرگز نباید به‌صورت خشک مصرف شود؛ هر دوز باید طبق راهنماییِ پزشک یا داروساز در مقدار مناسبی آب، آب‌میوه یا مایعِ دیگر حل و کاملاً مخلوط شود تا سوسپانسیونی یکدست به‌دست آید، سپس بلافاصله نوشیده شود. معمولاً پیش از وعده‌های غذایی و همراه با غذا مصرف می‌شود تا اثرش بر جذب چربی و کلسترول بیشتر باشد. فاصلهٔ زمانیِ میان مصرف کلستیرامین و سایر داروهای خوراکی—که پزشک یا داروساز تعیین می‌کند—باید به‌دقت رعایت شود، چون این دارو می‌تواند جذب داروهای دیگر را کاهش دهد. برای حفظِ اثرِ کاهندهٔ کلسترول، مصرف باید منظم و پیوسته باشد و هرگونه تغییر یا قطعِ آن فقط باید با نظر پزشک انجام شود.

کلستیرامین به دلیل ماهیتِ رزینی‌اش می‌تواند جذب بسیاری از داروهای خوراکیِ دیگر را در روده کاهش دهد؛ از جمله داروهای قلبی-عروقی، هورمون‌های تیروئید، داروهای رقیق‌کنندهٔ خون از خانوادهٔ وارفارین، برخی ادرارآورها و ویتامین‌های محلول در چربی به‌همراه اسید فولیک. به همین دلیل باید فاصلهٔ زمانیِ مشخصی—طبق تعیینِ پزشک یا داروساز—میان مصرف کلستیرامین و سایر داروهای خوراکی رعایت شود، چون مصرفِ هم‌زمان و بدونِ این فاصله می‌تواند اثربخشیِ داروهای دیگر را به‌طور محسوسی کاهش دهد. فهرست کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا زمان‌بندیِ مصرف به‌درستی تنظیم شود.