لووفلوکساسین

لووفلوکساسین آنتی‌بیوتیکی از خانوادهٔ فلوروکینولون‌ها (Fluoroquinolone) و از نسلِ سومِ این گروه است که در ایران با نام‌هایِ تجاریِ گوناگونی مانندِ تاوالوسین یا لیووکوئین نیز عرضه می‌شود. این فرآورده به‌صورتِ محلولِ تزریقیِ وریدی است و برخلافِ قرص یا شربت، همیشه توسطِ پرستار یا پزشک و معمولاً در محیطِ بیمارستانی یا کلینیکی تزریق می‌شود. این دارو با مهارِ آنزیم‌هایی که باکتری برایِ کپی‌کردن و ترمیمِ مادهٔ ژنتیکیِ خود به آن‌ها نیاز دارد، از رشد و تکثیرِ باکتری جلوگیری می‌کند و در نهایت آن را از بین می‌برد. طیفِ اثرِ آن نسبتاً گسترده است و رویِ بسیاری از باکتری‌هایِ عاملِ عفونت‌هایِ تنفسی، ادراری و پوستی مؤثر عمل می‌کند. هدفِ اصلیِ درمان با این دارو، ریشه‌کنیِ عفونتِ باکتریاییِ نسبتاً جدی در کوتاه‌ترین زمانِ ممکن است، آن‌هم زمانی که پزشک تشخیص دهد بیمار به آنتی‌بیوتیکِ قوی و تزریقی نیاز دارد.

این شکلِ لووفلوکساسین هرگز در خانه یا به‌صورتِ خودسرانه تزریق نمی‌شود؛ پرستار یا پزشک آن را معمولاً به‌آرامی و طیِ یک بازهٔ زمانیِ مشخص، از طریقِ سِرُم به داخلِ ورید تزریق می‌کند تا احتمالِ سوزش، افتِ فشارِ خون یا تحریکِ رگ کم شود. تعدادِ نوبت‌ها، فاصلهٔ میانِ هر تزریق و طولِ کلِ دورهٔ درمان را پزشک بر اساسِ نوعِ عفونت و شرایطِ فرد تعیین می‌کند و بسیار مهم است که این دوره، حتی اگر پس از چند نوبت احساسِ بهبودی کردید، کامل و بدونِ حذفِ خودسرانهٔ هیچ نوبتی طی شود؛ در غیرِ این‌صورت خطرِ بازگشتِ عفونت یا مقاومِ‌شدنِ باکتری به آنتی‌بیوتیک بالا می‌رود. گاهی پزشک پس از چند روزِ تزریق و بهبودِ نسبیِ حالِ بیمار، ادامهٔ درمان را به شکلِ قرصِ خوراکیِ همین دارو تغییر می‌دهد؛ این تصمیم کاملاً بر عهدهٔ پزشکِ معالج است. در طولِ درمان، نوشیدنِ آبِ کافی توصیه می‌شود و بهتر است بدونِ توصیهٔ پزشک یا پرستار، این دارو را با محلول‌ها یا داروهایِ دیگر در یک سِرُم مخلوط نکنید. همچنین، به‌دلیلِ احتمالِ حساسیتِ شدیدِ پوست به نورِ آفتاب در طولِ درمان و تا چند روز پس از پایانِ آن، بهتر است از قرارگرفتنِ طولانی زیرِ نورِ مستقیمِ آفتاب، به‌ویژه در ساعاتِ اوجِ تابش، خودداری کنید.

مصرفِ هم‌زمانِ لووفلوکساسین با داروهایِ ضدانعقادِ خوراکی مانندِ وارفارین می‌تواند اثرِ رقیق‌کنندگیِ خون را تشدید کند و خطرِ خون‌ریزی را بالا ببرد. مصرفِ هم‌زمان با کورتیکواستروئیدها، به‌ویژه در سالمندان، خطرِ التهاب و پارگیِ تاندون را افزایش می‌دهد. داروهایِ ضدالتهابِ غیراستروئیدی (NSAID) نیز ممکن است اثرِ تحریک‌کنندگیِ این دارو بر دستگاهِ عصبی و خطرِ تشنج را بیشتر کنند. لووفلوکساسین می‌تواند با داروهایِ اثرگذار بر ریتمِ قلب، مانندِ برخی داروهایِ ضدآریتمی یا ضدافسردگی، تداخل داشته باشد و خطرِ اختلالِ ریتمِ قلب را بالا ببرد. در بیمارانِ دیابتی، مصرفِ هم‌زمان با انسولین یا قرص‌هایِ خوراکیِ پایین‌آورندهٔ قند می‌تواند نوسانِ شدیدِ قندِ خون ایجاد کند. اگر پس از دورهٔ تزریق، درمان به شکلِ خوراکی ادامه یابد، مصرفِ هم‌زمانِ قرص با آنتی‌اسیدها یا قرص‌هایِ آهن، روی و کلسیم می‌تواند جذبِ دارو را کم کند و باید با فاصلهٔ زمانیِ مشخصی که پزشک یا داروساز تعیین می‌کند مصرف شوند. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا پیش از و در طولِ درمان، خطرِ تداخل بررسی و مدیریت شود.