ایزوپرنالین

ایزوپرنالین دارویی از دستهٔ محرک‌هایِ گیرندهٔ بتا-آدرنرژیک (Beta-adrenergic Agonist) است که به‌طورِ غیرانتخابی هم گیرندهٔ بتا-۱ در قلب و هم گیرندهٔ بتا-۲ در ریه و عروق را تحریک می‌کند. اثرِ اصلیِ آن تندترشدنِ ضربانِ قلب و تقویتِ هدایتِ الکتریکی در قلب است؛ به همین دلیل امروزه عمدتاً برایِ درمانِ کوتاه‌مدت و اورژانسیِ برادی‌کاردی (کندیِ خطرناکِ ضربانِ قلب) یا بلوکِ قلبی به کار می‌رود. این دارو تنها به‌صورتِ تزریقی، معمولاً با انفوزیونِ پیوستهٔ وریدی و در بیمارستان و زیرِ نظرِ مستقیمِ پزشک، تجویز می‌شود؛ اثرِ آن سریع اما کوتاه‌مدت است. در گذشته از آن برایِ بازکردنِ راه‌هایِ هوایی در آسم نیز استفاده می‌شد، اما امروزه داروهایِ انتخابی‌تر و ایمن‌تر، مانندِ سالبوتامول، جایِ این کاربرد را گرفته‌اند.

ایزوپرنالین را بیمار در خانه مصرف نمی‌کند؛ این دارو تنها به‌صورتِ تزریقِ وریدی، معمولاً به شکلِ انفوزیونِ پیوسته، در بیمارستان (اورژانس یا بخشِ مراقبت‌هایِ ویژه) و توسطِ پزشک یا پرستارِ آموزش‌دیده تجویز می‌شود. سرعتِ تزریق را پزشک بر اساسِ پاسخِ قلب—که با پایشِ پیوستهٔ ریتمِ قلب و فشارِ خون دنبال می‌شود—تنظیم و در طولِ درمان تغییر می‌دهد. اثرِ این دارو کوتاه‌مدت است، به همین دلیل معمولاً تا زمانِ پایدارشدنِ ریتمِ قلب یا انجامِ درمانِ قطعی‌تر، مانندِ کارگذاریِ ضربان‌ساز، ادامه می‌یابد؛ قطعِ آن نیز تصمیمِ تیمِ درمان بر اساسِ روندِ بهبودِ بیمار است.

ایزوپرنالین با چند گروهِ داروییِ مهم تداخل دارد. بتابلوکرها اثرِ محرکِ آن بر قلب را خنثی می‌کنند، درحالی‌که سایرِ محرک‌هایِ آدرنرژیک، برخی داروهایِ ضدافسردگی (مهارکننده‌هایِ مونوآمین‌اکسیداز یا سه‌حلقه‌ای‌ها) و داروهایِ گروهِ گزانتینی مانندِ تئوفیلین می‌توانند اثرِ تحریکیِ آن بر قلب را تشدید کرده و خطرِ آریتمی را بالا ببرند. هم‌زمانی با دیگوکسین نیز احتمالِ آریتمی را افزایش می‌دهد و برخی داروهایِ بیهوشیِ استنشاقی حساسیتِ قلب به این دارو را بیشتر می‌کنند. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا در تجویز و پایشِ درمان لحاظ شود.