اینفلیکسیماب

اینفلیکسیماب آنتی‌بادیِ مونوکلونالی است که در گروهِ داروهایِ مهارکنندهٔ فاکتورِ نکروزِ تومور آلفا جای می‌گیرد؛ این فاکتور پروتئینی التهابی است که در بسیاری از بیماری‌هایِ خودایمنی نقشِ کلیدی دارد. این دارو با اتصال به این پروتئین و خنثی‌کردنِ اثرِ آن، از تشدیدِ التهاب و آسیب به بافت‌ها جلوگیری می‌کند. اینفلیکسیماب فقط به‌صورتِ تزریقِ وریدی (انفوزیون) و در محیطِ درمانی، زیرِ نظرِ پزشک یا پرستار تجویز می‌شود، نه به‌صورتِ خودتزریقی در منزل. هدفِ اصلیِ درمان، کنترلِ التهاب، کاهشِ علائم و پیشگیری از پیشرفتِ آسیب در بیماری‌هایِ مزمنِ التهابی است؛ این دارو بیماریِ زمینه‌ای را به‌طورِ قطعی درمان نمی‌کند، اما می‌تواند دورهٔ آن را به‌طورِ چشمگیری کنترل کند.

اینفلیکسیماب را نمی‌توان در خانه تزریق کرد؛ این دارو باید در بیمارستان یا مرکزِ درمانی، به‌صورتِ تزریقِ وریدیِ آهسته (انفوزیون) و طیِ چند ساعت، توسطِ تیمِ درمانی تجویز شود. پیش از هر نوبتِ تزریق، پزشک ممکن است داروهایی مانندِ ضدهیستامین، استامینوفن یا کورتیکواستروئید برایِ کاهشِ احتمالِ واکنش در حینِ تزریق تجویز کند. رعایتِ دقیقِ برنامهٔ زمانیِ نوبت‌هایِ تزریق که پزشک مشخص می‌کند اهمیتِ زیادی دارد؛ به‌تأخیرانداختن یا حذفِ خودسرانهٔ نوبت‌ها می‌تواند اثربخشیِ درمان را کم کند. مقدار و فاصلهٔ دقیقِ نوبت‌ها را فقط پزشکِ معالج، بر اساسِ وزن، نوعِ بیماری و پاسخِ بدنِ شما به درمان، تعیین می‌کند و نباید بدونِ مشورت با او تغییر کند.

مصرفِ هم‌زمانِ اینفلیکسیماب با سایرِ داروهایِ بیولوژیک یا مهارکننده‌هایِ سیستمِ ایمنی، مانندِ آناکینرا یا آباتاسپت، معمولاً توصیه نمی‌شود، چون خطرِ عفونت‌هایِ جدی را افزایش می‌دهد. دریافتِ واکسن‌هایِ زنده و تضعیف‌شده در طولِ دورهٔ درمان باید با هماهنگیِ پزشک و در زمان‌بندیِ مناسب انجام شود. ترکیب با داروهایِ سرکوب‌کنندهٔ ایمنیِ دیگر، مانندِ متوترکسات یا آزاتیوپرین، گاهی برایِ افزایشِ اثربخشی و کاهشِ احتمالِ مقاومتِ دارویی به‌کار می‌رود، اما این تصمیم فقط باید با نظرِ پزشک باشد. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا تداخل‌هایِ احتمالی بررسی شود.