فلوکونازول

فلوکونازول (Fluconazole) دارویی ضدقارچی از دستهٔ تری‌آزول‌هاست که با جلوگیری از ساخته‌شدن ارگوسترول، جزء اصلیِ غشای سلولی قارچ، مانع رشد و تکثیر آن می‌شود. این دارو برای درمان طیفی از عفونت‌های قارچی، از عفونت‌های سطحی و موضعی مانند کاندیدیازیس واژن گرفته تا عفونت‌های جدی‌تر و گسترده در بدن مانند مننژیت قارچی، به کار می‌رود. برخلاف بسیاری از داروهای ضدقارچی خوراکیِ دیگر، جذب آن از رودهٔ کوچک زیاد و قابل‌اعتماد است و معمولاً چندان تحت تأثیر غذا قرار نمی‌گیرد. فلوکونازول هم به شکل خوراکی (کپسول) و هم به شکل تزریقی در بیمارستان در دسترس است، و پزشک بر اساس نوع و شدت عفونت، شکل دارو، مقدار مصرف و طول دورهٔ درمان را تعیین می‌کند.

فلوکونازول را می‌توان با یا بدون غذا مصرف کرد، چون جذب آن معمولاً تحت تأثیر غذا قرار نمی‌گیرد؛ بهتر است هر بار سر ساعت مشخصی مصرف شود تا سطح دارو در بدن یکنواخت بماند. برخی عفونت‌ها با یک دوز تکی درمان می‌شوند و برخی دیگر نیاز به دورهٔ چندروزه تا چندهفته‌ای دارند؛ تعداد دفعات، مقدار مصرف و طول دورهٔ درمان را فقط پزشک بر اساس نوع عفونت شما تعیین می‌کند و باید دقیقاً طبق نسخه رعایت شود. حتی اگر پس از چند روز احساس بهبودی کردید، درمان را زودتر از موعد و بدون نظر پزشک قطع نکنید، چون ممکن است عفونت به‌طور کامل ریشه‌کن نشده و بازگردد. شکل تزریقیِ این دارو نیز فقط توسط کادر درمان و در محیط بیمارستانی تجویز و مصرف می‌شود.

فلوکونازول می‌تواند نحوهٔ تجزیهٔ بسیاری از داروهای دیگر در کبد را تغییر دهد و سطح خونی آن‌ها را بالا ببرد؛ از جمله تداخل با وارفارین (افزایش خطر خون‌ریزی)، برخی داروهای پایین‌آورندهٔ قند خون مانند گلی‌بن‌کلامید (افزایش خطر افت قند خون)، سیکلوسپورین و تاکرولیموس (داروهای پیوند عضو)، برخی استاتین‌ها (افزایش خطر آسیب عضلانی)، و برخی داروهایی که بر ریتم قلب اثر می‌گذارند (افزایش خطر آریتمی). به همین دلیل، پیش از شروع فلوکونازول، فهرست کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا از تداخل‌های خطرناک جلوگیری شود.