دسموپرسین

دسموپرسین آنالوگِ مصنوعیِ هورمونِ ضدادراری (وازوپرسین) است که در بدنِ سالم از غدهٔ هیپوفیز ترشح می‌شود. این دارو با اثر بر گیرنده‌های اختصاصیِ کلیه، بازجذبِ آب را در لوله‌های کلیوی افزایش می‌دهد و از این راه حجمِ ادرار را کم و غلظتِ آن را زیاد می‌کند. برخلافِ هورمونِ طبیعیِ بدن، دسموپرسین تقریباً اثری بر انقباضِ عروق و فشارِ خون ندارد و به همین دلیل با عوارضِ کمتری همراه است. شکلِ قرصیِ آن عمدتاً برای دیابتِ بی‌مزهٔ مرکزی و شب‌ادراری تجویز می‌شود.

این قرص را طبقِ برنامه‌ای که پزشک تعیین کرده مصرف کنید؛ معمولاً بهتر است آن را با معدهٔ خالی یا با فاصله‌ای مشخص از غذا بخورید تا جذبِ دارو یکنواخت‌تر باشد. نکتهٔ کلیدی و متفاوت با بیشترِ داروها، محدودکردنِ نوشیدنِ مایعات از حدودِ یک ساعت پیش تا چند ساعت پس از هر نوبتِ داروست؛ اگر آن را برای شب‌ادراری هنگامِ خواب مصرف می‌کنید، از نوشیدنِ آب یا مایعاتِ زیاد پیش از خواب بپرهیزید. دارو را سرِ وقت و دقیقاً طبقِ همان الگویی که پزشک گفته مصرف کنید و بدونِ مشورت، مقدار یا زمان‌بندیِ آن را تغییر ندهید یا آن را ناگهان قطع نکنید. در روزهایی که تب، تعریقِ زیاد، استفراغ یا اسهال دارید، پیش از ادامهٔ مصرف با پزشک یا داروساز مشورت کنید، چون در این شرایط تعادلِ آب و نمکِ بدن به‌هم می‌خورد و خطرِ عوارض بیشتر می‌شود.

برخی داروها می‌توانند اثرِ نگه‌دارندهٔ آبِ دسموپرسین را تشدید و خطرِ پایین‌آمدنِ سدیمِ خون را بیشتر کنند؛ از جملهٔ این‌ها داروهای ضدافسردگی (به‌ویژه سه‌حلقه‌ای‌ها و مهارکننده‌های بازجذبِ سروتونین)، برخی داروهای ضدتشنج مانندِ کاربامازپین، ضدالتهاب‌های غیراستروییدی و کلرپرومازین‌اند. مصرفِ هم‌زمان با داروهای ادرارآور نیز می‌تواند تعادلِ سدیمِ خون را برهم بزند. الکل هم از راهِ اثر بر تعادلِ آبِ بدن ممکن است با عملکردِ این دارو تداخل داشته باشد و بهتر است در دورانِ مصرفِ این دارو محدود شود. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا از هرگونه تداخلِ ناخواسته پیشگیری شود.