دفلازاکورت

دفلازاکورت یک کورتیکواستروئید مصنوعی است که از نظر ساختاری به پردنیزولون نزدیک است و اثراتی مشابه آن دارد، هرچند نمایهٔ برخی عوارض متابولیکش اندکی متفاوت گزارش شده است. این دارو با اتصال به گیرندهٔ گلوکوکورتیکوئیدیِ سلول‌ها، ترشح مواد التهابی را کاهش می‌دهد و فعالیت بیش‌ازحد سیستم ایمنی را تعدیل می‌کند. به همین دلیل در طیفی از بیماری‌های التهابی، آلرژیک و خودایمنی، و همچنین در دیستروفی عضلانی دوشن برای کندکردن روند ضعف عضلانی به کار می‌رود. دفلازاکورت به‌صورت قرص با قدرت‌های مختلف موجود است و همیشه باید طبق برنامه‌ای که پزشک مشخص می‌کند مصرف شود.

دفلازاکورت را معمولاً باید همراه غذا یا بلافاصله پس از آن مصرف کرد تا احتمال ناراحتی معده کمتر شود؛ در بسیاری از موارد پزشک ترجیح می‌دهد این دارو صبح‌ها مصرف شود تا با ریتم طبیعی ترشح هورمونی بدن هماهنگ‌تر باشد. زمان‌بندی، مقدار و مدت دقیق مصرف را فقط پزشک بر اساس شرایط شما تعیین می‌کند و نباید بدون هماهنگی تغییر کند. اگر مصرف این دارو بیش از چند روز طول کشیده باشد، هرگز آن را ناگهان قطع نکنید، چون ممکن است بدن به کاهش تدریجی دوز زیر نظر پزشک نیاز داشته باشد. برای فراموش‌کردن یک نوبت یا هر ابهامی دربارهٔ نحوهٔ مصرف، با پزشک یا داروساز خود مشورت کنید.

مصرف هم‌زمان دفلازاکورت با داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی می‌تواند خطر زخم و خونریزی گوارشی را افزایش دهد؛ مصرف الکل نیز همین خطر را تشدید می‌کند. برخی داروهای ادرارآور ممکن است افت پتاسیم خون را تشدید کنند و داروهای ضددیابت خوراکی یا انسولین ممکن است اثر کمتری داشته باشند، چون کورتیکواستروئیدها قند خون را بالا می‌برند. داروهایی مانند کتوکونازول می‌توانند غلظت خونی متابولیت فعال دفلازاکورت را افزایش دهند، در حالی‌که ریفامپین و برخی داروهای ضدصرع قوی می‌توانند اثر آن را کاهش دهند. دریافت واکسن‌های زنده نیز در دورهٔ مصرف این دارو باید حتماً با هماهنگی پزشک باشد. به همین دلیل، فهرست کامل داروها و مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید را به پزشک و داروساز بگویید.