داروناویر

داروناویر از خانوادهٔ مهارکننده‌های پروتئاز اچ‌آی‌وی (HIV Protease Inhibitor) است؛ گروهی از داروهای ضدرتروویروسی که برای کنترل ویروس نقص ایمنی انسانی به‌کار می‌روند. این دارو با مسدود کردن آنزیم پروتئاز ویروس، از تولید ذرات جدید و بالغ ویروس جلوگیری می‌کند و بار ویروسی را در خون کاهش می‌دهد. داروناویر همیشه در کنار دوز پایینی از یک داروی تقویت‌کننده، مانند ریتوناویر یا کوبیسیستات، و حداقل یکی‌دو داروی دیگر ضد اچ‌آی‌وی مصرف می‌شود تا سطح خونی مؤثر و پایدار حفظ شود. هدف اصلی این درمان، سرکوب طولانی‌مدت ویروس و حفظ عملکرد سیستم ایمنی است، نه درمان قطعی عفونت.

داروناویر باید همراه غذا مصرف شود، چون جذب آن با معدهٔ خالی به‌طور چشمگیری کمتر است. این دارو معمولاً همراه با یک دوز تقویت‌کننده و در ساعات مشخص و ثابتی از شبانه‌روز مصرف می‌شود تا سطح خونی آن یکنواخت بماند؛ نظم در مصرف این دارو اهمیت زیادی دارد. تعداد قرص، فاصلهٔ زمانی و مدت درمان را فقط پزشک بر اساس نسخه مشخص می‌کند و نباید بدون مشورت تغییر کند. حتی اگر حال عمومی خوب باشد یا آزمایش‌ها بهبود را نشان دهند، مصرف دارو نباید خودسرانه قطع یا کم شود، چون این کار می‌تواند به مقاوم شدن ویروس در برابر درمان بینجامد. در صورت فراموشی یک نوبت، بهتر است دربارهٔ نحوهٔ جبران آن از پزشک یا داروساز راهنمایی بگیرید.

داروناویر در کبد متابولیزه می‌شود و همین ویژگی باعث تداخل‌های دارویی متعدد و گاه جدی می‌شود. مصرف هم‌زمان آن با برخی داروها، مانند ریفامپین، برخی داروهای کاهش‌دهندهٔ چربی خون (به‌ویژه سیمواستاتین و لوواستاتین)، مشتقات ارگوت، برخی داروهای ضدتشنج، برخی آرام‌بخش‌ها یا خواب‌آورهای خوراکی، و گیاه دارویی گل‌راعی، ممکن است اثر داروناویر را کم کند یا خطر عوارض جدی را بالا ببرد. الکل نیز می‌تواند فشار روی کبد را بیشتر کند. به همین دلیل، فهرست کامل داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا هرگونه تداخل احتمالی پیش از شروع درمان بررسی شود.