کلیندامایسین موضعی

کلیندامایسین آنتی‌بیوتیکی است که در کنار شکل خوراکی و تزریقی، به‌صورت ژل ۱٪ نیز برای مصرف روی پوست عرضه می‌شود و بیشتر برای درمان جوش صورت و بدن (آکنه) به کار می‌رود. این دارو از خانوادهٔ آنتی‌بیوتیک‌های لینکوزآمید (Lincosamide) است و با کاهش رشد باکتری‌های دخیل در ایجاد جوش روی پوست، هم از تشکیل جوش‌های تازه جلوگیری می‌کند و هم التهاب جوش‌های موجود را کم می‌کند. برخلاف فرم خوراکی یا تزریقی کلیندامایسین که برای عفونت‌های جدی‌تر بدن به کار می‌رود، فرم موضعی فقط روی سطح پوست اثر می‌گذارد و جذب آن به داخل بدن بسیار محدود است. اثر آن معمولاً تدریجی است و نتیجهٔ کامل درمان پس از چند هفته مصرف منظم دیده می‌شود.

این ژل فقط برای مصرف روی پوست است، نه خوردن. معمولاً یک لایهٔ نازک از آن روی نواحی آسیب‌دیدهٔ پوست، که پیش‌تر شسته‌شده و کاملاً خشک است، مالیده می‌شود؛ تعداد دفعات و مدت درمان را پزشک بر اساس شرایط پوست شما مشخص می‌کند. از تماس آن با چشم، داخل بینی، دهان و غشاهای مخاطی خودداری کنید و اگر به‌طور اتفاقی تماس پیدا کرد، محل را با آب فراوان بشویید. دیدن نتیجه معمولاً چند هفته مصرف پیوسته و طبق نسخه لازم دارد؛ حتی اگر بهبودی دیر ظاهر شود، بدون مشورت پزشک مصرف را زودتر از موعد قطع نکنید، چون قطع ناقص آنتی‌بیوتیک موضعی می‌تواند به مقاومت باکتریایی دامن بزند. اگر هم‌زمان از سایر محصولات پوستی (مانند لوسیون‌های الکلی یا اسیدی) استفاده می‌کنید، دربارهٔ ترتیب و فاصلهٔ مصرف با پزشک یا داروساز مشورت کنید.

کلیندامایسین موضعی به‌دلیل جذب اندک از راه پوست، تداخل‌های کمتری نسبت به فرم خوراکی دارد، اما همچنان نکات مهمی دربارهٔ آن وجود دارد. مصرف هم‌زمان آن با محصولات حاوی اریترومایسین موضعی توصیه نمی‌شود، زیرا این دو می‌توانند اثر یکدیگر را خنثی کنند. استفادهٔ هم‌زمان با مواد تحریک‌کننده یا خشک‌کنندهٔ پوست، مانند لوسیون‌های الکلی، صابون‌های لایه‌بردار یا سایر داروهای ضدجوش، ممکن است خشکی و تحریک پوست را افزایش دهد. ترکیب با بنزوئیل‌پراکسید معمولاً بی‌خطر و حتی مفید است، اما بهتر است زمان‌بندی مصرف هرکدام با راهنمایی پزشک انجام شود. فهرست کامل داروها، مکمل‌ها و محصولات پوستی‌ای که مصرف می‌کنید را همیشه به پزشک و داروساز خود بگویید.