کلروکین فسفات

کلروکین فسفات دارویی از ردهٔ ضدانگل‌ها و به‌طور مشخص از خانوادهٔ آمینوکینولین‌ها (Aminoquinoline) است. این دارو در انگل مالاریا (پلاسمودیوم) که در گلبول‌های قرمز خون زندگی می‌کند تجمع می‌یابد و از توان آن در خنثی‌کردن مواد سمی حاصل از تجزیهٔ هموگلوبین جلوگیری می‌کند؛ در نتیجه انگل از بین می‌رود. این دارو از دهه‌ها پیش یکی از داروهای شناخته‌شده برای درمان و پیشگیری از مالاریا بوده و در مواردی برای آبسهٔ کبدی ناشی از آمیب هم به کار می‌رود. مصرف آن همیشه باید طبق تجویز و زیر نظر پزشک باشد.

کلروکین فسفات را معمولاً همراه غذا یا بلافاصله پس از آن می‌خورند تا احتمال ناراحتی معده و حالت تهوع کمتر شود؛ پزشک یا داروساز دربارهٔ نحوهٔ دقیق مصرف، از جمله زمان‌بندی روزانه یا هفتگی بسته به هدف درمان یا پیشگیری، راهنمایی لازم را می‌دهد. دورهٔ مصرف را کامل و طبق برنامه‌ای که پزشک مشخص کرده ادامه دهید، حتی اگر احساس بهتری داشتید؛ در پیشگیری از مالاریا، ادامهٔ مصرف پس از بازگشت از سفر هم معمولاً لازم است و نباید خودسرانه قطع شود. اگر پس از مصرف دارو استفراغ کردید یا نوبتی را فراموش کردید، به‌جای جبران خودسرانه، با داروساز یا پزشک خود مشورت کنید.

آنتی‌اسیدهای حاوی آلومینیوم یا منیزیم می‌توانند جذب کلروکین را کم کنند، پس بهتر است چند ساعت با مصرف آن‌ها فاصله گذاشت. مصرف هم‌زمان با داروهایی که ریتم قلب را تحت تأثیر قرار می‌دهند، و نیز با مفلوکین که داروی دیگر ضدمالاریاست، می‌تواند خطر عوارض قلبی یا تشنج را افزایش دهد. سایمتیدین ممکن است غلظت خونی کلروکین را بالا ببرد، و کلروکین نیز می‌تواند سطح خونی برخی داروها مانند دیگوکسین یا سیکلوسپورین را تغییر دهد. فهرست کامل داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا از تداخل‌های احتمالی پیشگیری شود.